Νικητής ή γουίνερ ήταν κάποιος σαν αυτούς που παίζανε στις σειρές του Παπακαλιάτη οι οποίοι μπορούσαν να καταστραφούν μόνο από τα πάθη που όλοι είχαν και κυρίως τα ερωτικά.Λες και το σημαντικότερο θέμα στην κοινωνία είναι αυτό,όπως μου χε πει μια μέρα ο πατέρας μου που είδε κάποιους στην τηλεόραση να περιγράφουν ταξίδια και περιπέτειες σε εξωτικές χώρες «έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα για αυτό πάμε ταξίδια στον αμαζόνιο».

Και ξεκινάμε ένα ταξίδι από το σχολείο αρχικά ίσως ασυναίσθητα και μετά συνειδητά στο να είμαστε οι λεγόμενοι γουίνερς και να αφήσουμε στο περιθώριο τους λούζερς ή ακόμα και δικές μας «ηττημένες» στιγμές του παρελθόντος.Θα βρούμε γκόμενες  που θα μας ανεβάζουν την εικόνα,θα βγαίνουμε μόνο σε περιοχές που πάει ωραίος κόσμος (αλήθεια πώς είναι ο άσχημος;) και θα δείχνουμε ότι ευημερούμε.Στις εκλογές ή δεν θα ψηφίσουμε γιατί όλα τα κόμματα είναι ένα συνάφι ή θα το ρίξουμε στους μεγάλους γιατί οι άλλοι μόνο γκρινιάζουν και δεν προτείνουν τίποτα,όπως λέει και ο αστικός μύθος.Σε πορεία δεν κατεβαίνουμε αλλά το καλοκαίρι είχαμε πάει σύνταγμα και μετά συζητούσαμε και πόσοι διάσημοι ήταν εκεί.

Αλήθεια τι πάει να πει νικητής και τι χαμένος σε μια κοινωνία και γιατί να ζεις με την προσδοκία του ενός και την φοβία του άλλου.Θα μου πεις για να ξεχωρίσεις από τους άλλους.Και γιατί να ξεχωρίσεις;Αφού μαζί με τους άλλους ζεις,με τους άλλους εργάζεσαι,με τους άλλους μιλάς και συζητάς καθημερινά.Αλλά τι να σου πει η λέξη αλλυλεγγύη,όταν την ακους τρέχει το σάλιο σαν τον Πάτρικ στον Μπομπ το σφουγγαράκη και δεν ξέρεις τι είναι αυτή η εξωγήινη λέξη που ακούστηκε.Κάποια παλιά διάλεκτος είναι μη σκας.

Ο Ρίτσος έλεγε “Γιατί εμείς αδερφέ μου δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο,τραγουδάμε για να ενώσουμε τον κόσμο..” .Και γω θα σου πω πως στον δικό σας κόσμο των νικητών θέλω να μαι χαμένος.

Γιατί κερδισμένος τελικά είναι όποιος χαμογελά μπροστά στην καρμανιόλα.

http://www.youtube.com/watch?v=Tdrfr_LP8fA

Αναλάβαμε να φτιάξουμε ένα μπλοκ με Έλληνες φοιτητές για να σταλεί και αλληλεγγύη στον αγώνα των Ελλήνων φοιτητών και εργαζομένων.Μαζέψαμε καμια τριανταριά και κάναμε το μπλοκ το οποίο έμελε να ήταν και το πιο δυναμικό στην πορεία.

Φτάσαμε στην πορεία μισή ώρα μετά και στηθήκαμε στο πεντάλεπτο καθώς οι Ιταλοί δεν είναι σαν εμάς τηρούν τα ωράρια των καλεσμάτων.Και εκεί άρχισε το πανηγύρι.

Πρώτο εμπόδιο που ξεπεράσαμε σχετικά γρήγορα ήταν να αντιληφθούν οι δικοί μας ότι έπρεπε να κάθονται πίσω από το πανό,παιδιά μικροαστικών και μεσαίων οικογενειών,πρωτοεμφανιζόμενοι σε πορείες πολλοί,δεν τους αδικώ.

Η πορεία ήταν χωρισμένη στη μέση μπροστά ήταν η λεγόμενη πορεία της cgil (γσεε σα να λεμε) ένα βαν μετά και πίσω η πορεία των giovani communisti μαζί με μια ανεξάρτητη αριστερή φοιτητική οργάνωση και εμάς παρέα.

Κατά τη διάρκεια της πορείας έπαιζε τέρμα μουσική από το βαν και χόρευαν και δεν ακουγόταν σύνθημα ούτε για δείγμα.Εμείς όντας η ουρά της πορείας και με τους ασφαλίτες ευδιάκριτα ανάμεσά μας τους κοιτούσαμε αμήχανα ώσπου αποφασίσαμε να αρχίσουμε  να φωνάζουμε το pane,istruzione,liberta’ που έγραφε και το πανό μας,δηλαδή ψωμί,παιδεία,ελευθερία λόγω και της δικιάς μας ημέρας.Όταν το άκουσαν σαν κάτι να έσπασε μέσα τους και μας κοιτούσαν με θαυμασμό σχεδόν.

Φτάνουμε λοιπόν στην πλατεία που τέλειωνε η πορεία και εκεί οι νεολαίες των 2 κομμουνιστικών κομμάτων αρχίζουν και τσακώνονται γιατί οι fgci θέλαν να λήξει η πορεία με την ριζοσπαστική ακτιβιστική ενέργεια του να φτιάξουν με τα σώματα τους τον αριθμό 17 ενώ οι giovani communisti θέλανε να πάμε για συνέλευση στο πανεπιστήμιο (είχε να γίνει δεν ξέρω και γω πόσα χρόνια).

Μας βάζουν μπροστά λοιπόν και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε προς τη φιλοσοφική.Αφού μας την πέσανε οι ασφαλίτες ,γιατί η πορεία προς το πανεπιστήμιο δεν ήταν δηλωμένη στην αστυνομία(έχουμε και τέτοια) και συνεχίσαμε πλέον η πορεία δεν είχε μουσική μόνο το σύνθημα pane,istruzione,liberta’ δονούσε την ατμόσφαιρα.Φτάσαμε φιλοσοφική και μπήκαμε για συνέλευση ,μας περίμενε καθ’όλη τη διάρκεια μια κλούβα απ’έξω.

Οι Ιταλοί ήταν αμήχανοι με όλο αυτό καθώς είχαν να κάνουν τέτοια συνέλευση χρόνια μάλλον και δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πολλές διαδικασίες που για εμάς ήταν αυτονόητες.Βέβαια με αυτό έγινε μια μεγάλη αρχή και πλέον παλεύουν κάθε βδομάδα να έχουν μια συνέλευση.

Το συμπέρασμα.Ήταν σαν να έβλεπες μια κινητοποίηση σε εμβριακό επίπεδο μπροστά σε όσα έχουμε ζήσει στην Ελλάδα.Το καλοκαίρι στο Χορευτό όταν εξηγούσα μια ανάλογη περσινή κινητοποίηση ένας σύντροφος μου είπε την ατάκα «Εικόνα από το μέλλον;».Δεν  θέλω να το σκέφτομαι.

Το ιταλικό φοιτητικό κίνημα κάποτε ήταν πρωτοπόρο και τώρα παλεύει να αναγεννηθεί από τις στάχτες του.Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από την πολιτικοποίηση,της απαξίωσης της ιταλικής αριστεράς και φυσικά της έλλειψης συνδικαλισμού από τα πανεπιστήμια.

Τα πανεπιστήμια είναι το τελευταίο στάδιο πριν βγούμε στην πραγματική ζωή και από όπου θα πάρουμε τα εχέγγυα και τις γνώσεις για να προσφέρουμε στην κοινωνία και στις ανάγκες των συνανθρώπων μας με βάση τις γνώσεις μας.Εκεί η πολιτικοποίηση και ο συνδικάλισμος δεν είναι κάτι το ξεπερασμένο,είναι κάτι το αναγκαίο.Γιατί μετά όταν μας ρίξουν στον καπιταλιστικό ωκεανό του σήμερα,εμείς θα ξέρουμε κολύμπι..

Ξεκινάς από τον δρόμο που ξέρεις.Ίσως είσαι τόσο καλά οργανωμένος που θα τα καταφέρεις έτσι απλά.Αλλά μπορεί εκεί που φτάνεις στην Ιθάκη κάποιος να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και να σε στείλει στα χαμένα.Και μετά;Θα βρίσεις,θα ξενερώσεις,αλλά αν τον θες το νέο κόσμο θα ψάξεις νέο δρόμο.Ο Λένιν έλεγε ότι θα συμμαχήσουμε ακόμα και με τον διάβολο εάν αυτό μας βγάλει μπροστά.Θα ξεκινήσεις και θα προχωρήσεις πάλι.

Και ίσως πρέπει να καιροφυλακτείς στη συγκυρία.Γιατί όσο οργανωμένα και να πηγαίνεις μπροστά η συγκυρία είναι ο άνεμος στα πανιά.Και αν την δαμάσεις σωστά ίσως διανύσεις απόσταση μεγαλύτερη από μέρες οργανωμένης πορείας.

Και αν προχωράς και δεν φτάνεις και ακόμα απέχει και συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι κι άλλο χρόνο τι κάνεις;;Πιστεύεις ότι κούρασε;Κι ύστερα έχεις και τον Σεφέρη να σου λέει για πουκάμισα αδειανά και Ελένες.

Μη ρωτάτε εμένα,δεν ξέρω αν είμαι η μέση άποψη.Δεν θα σου πω μην προσπάθεις ή μην επιμένεις.Δεν θα σου πω και ποτέ ότι κάτι δεν πρόκειται να συμβεί αν το προσπαθείς οργανωμένα και με υπομονή.

Εδώ πιστεύω ότι αργά η γρήγορα θα ρθει κομμουνισμός..

Ζούμε στην εποχή που η μπάλα έχει χαθεί και μεις παλεύουμε να αναπτυχθούμε αλλά πάνω από 3 πάσες δεν αλλάζουμε.Όχι γιατί δεν μπορούμε αλλά γιατί δεν θέλουμε όλοι να πασάρουμε στον διπλανό.Γιατί δεν μας ενδιαφέρει αν θα κερδίσει η ομάδα αλλά μόνο αν μας πάρουν μεταγραφή σε μεγαλύτερη.Για αυτό οι ταξιτζήδες καταστρέφουν τον τουρισμό,οι φαρμακοποιοί αφήνουν τους γέρους χωρίς φάρμακα,οι φοιτητές είναι πρόβατα και αλήτες και δεν έμεινε κανείς να φωνάξει για τον Μπρεχτ κι ο Πάσχος κυκλοφορεί ακόμα στον έξω κόσμο.

Και κλαίνε γιατί πέθανε ο Στηβ Τζομπς.Που δεν ήξερα ότι υπήρχε μέχρι που όταν ερχόμασταν Ιταλία τον  Αύγουστο το φερε η κουβέντα και μου πε ένας συμφοιτητής ποιος είναι.Και να κλάψουμε γιατί όπως λένε ήταν κάποιος σημαντικός άνθρωπος για την εξέλιξη της τεχνολογίας.Που μπορεί να ήταν αλλα ποιας τεχνολογίας;Αυτής που μπορεί να χαρεί όποιος μπορεί να δώσει ένα μηνιάτικο για να ικανοποιήσει  την πλασματική ανάγκη που του δημιούργησε αυτό το οικονομικό σύστημα.Και γιατί να νιάζει έναν εργαζόμενο το ότι πέθανε ένας πάμπλουτος διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες εταιρίες στυλοβάτες αυτού του συστήματος.Και του πανε του κόσμου να συγκινηθεί.

Και γω με την αποκατάσταση του Ζαχαριάδη.Γιατί έκανε απεργίες πείνας και αυτοκτόνησε γιατί ζητούσε αποκατάσταση.Γιατί ότι και να συνέβη τότε στα εσωτερικά του κόμματος πράκτορας των Άγγλων δεν ήταν.Και ο Άρης να αποκατασταθεί και ο Πλουμπίδης.Και δεν είναι αντιφατικό.Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε εκείνες τις εποχές με τους όρους και το περιβάλλον του σήμερα.Τότε υπήρχε πόλεμος και κυνηγητό την περίμενες από παντού.Είναι άστοχο και επιφανειακό να μην  εξετάζουμε όλα αυτά με βάση τις κοινωνικές συνθήκες,τις πιέσεις ,το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα της εποχής και πώς επηρέαζαν όλα αυτά την κάθε προσωπικότητα και την κάθε συλλογικότητα.

Ώρες ώρες νιώθω παρείσακτος και δεν μπορώ να ενσωματωθώ σε αυτό που φτιάχνουν.Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο,συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι αριθμοί.

Όμως ότι κι αν γίνει θα επιμένουμε.Γιατί τουλάχιστον έχουμε ένα νόημα στη ζωή μας.Πιστεύουμε ακόμα οτί θα αλλάξουμε τον κόσμο.Δε βαριέσαι…

Μου θύμισε τις δικές μου σκέψεις κάθε που έβλεπα συμφοιτητές μου να συζητάνε για το αμάξι που θα τους πάρει ο μπαμπάς,για τα σπίτια που νοικιάζανε 700 ευρώ ένα άτομο(και οι Ιταλοί που νοικιάζουν απλά ένα δωμάτιο τους κοιτάζουν σαν κροίσους),για την καθαρίστρια που καθαρίζει το σπίτι τους.Όπως μου λεγε ένας σιγά μην καθαρίσω τουαλέτα.Όταν είχαμε κάνει την κινητοποίηση εδώ πέρα μου λέγανε με αυτό που κάνετε θα κόψετε τον τουρισμό.Μια άλλη κοπέλα μικρότερης οικονομικής άνεσης παρασυρόμενη από τις φίλες της χάλασε το μηνιάτικο σε ρούχα και μετά έμεινε χωρίς ρεύμα.

Όπως έλεγε ο φίλος μου ο Δημήτρης είμαστε όλοι παιδιά του καπιταλισμού,σε αυτόν γεννηθήκαμε και όσο κι αν δεν το θέλουμε πολλές φορές μας πιάνει η επιθυμία να ικανοποιήσουμε πλασματικές ανάγκες.Είναι δύσκολο να κόψουμε τις ρίζες με το σύστημα που μας γέννησε αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο να βλέπεις την δικαιοσύνη,ασχέτως αν δεν την παραδέχεσαι γιατί δεν σε βολεύει.

Αυτοί οι αστοί δεν είναι ούτε η πλειοψηφία ούτε ο μέσος όρος του κόσμου.Αλλά η τηλεόραση και ολόκληρο το σύστημα θέλει να πιστεύεις ότι είναι και ότι και εσύ είτε είσαι είτε πρέπει να γίνεις.

Δεν αντέχω άλλο να ακούω «Σήμερα είχε πορεία στο κέντρο και τα κάψανε όλα» ,»Που να πας στο κέντρο είναι γεμάτο πακιστανούς και μαύρους» χωρίς να αναρωτιέται κανείς γιατί.Δεν μπορώ να βλέπω την οποιαδήποτε νοοτροπία απέναντι στον οποιοδήποτε εργαζόμενο ότι πρέπει να σε υπηρετεί σώνει και καλά γιατί εσύ πληρώνεις.

Σκέφτομαι πως θα είναι όταν με την κοινωνική έκρηξη οι προλετάριοι θα πάρουν αυτά που οι αστοί τους έκλεψαν θέλοντας και μη,συνειδητά ή ασυνείδητα τόσα χρόνια.Και τότε αυτοί θα κοιτάζουν περίεργα τον κόσμο που θα εκδικείται .

Δεν θα νιώσω ποτέ χαρά για οποιαδήποτε εκδίκηση.Θα νιώσω όμως ικανοποίηση με την απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης.

2 φίλοι μου ήταν από τα βασικά στελέχη στην λαϊκή συνέλευση Περιστερίου και με αφορμή της ανάγνωσης του κειμένου της δικής μας κινητοποίησης στην Ιταλία αποφάσισα να βρεθώ και γω στη συνέλευση.

Πριν πάω περίμενα να δω ένα αρκετά πιο απολιτίκ κλίμα αλλά οι θεματικές ενότητες και οι συζητήσεις με εξέπληξαν σε θετικό βαθμό.Ίσως φταίει και η ιδιαιτερότητα της περιοχής και λόγω μεγάλου πληθυσμού και λόγω αρκετών εργαζομένων και χαμηλών κοινωνικά στρωμάτων που ζουν εκεί.Βέβαια θα μου πεις το Περιστέρι βγάζει με συνντριπτικά ποσοστά και ΠΑΣΟΚ και  Παχατουρίδη αλλά αυτό είναι άλλου παππά ευαγγέλιο.

Υπήρξαν θετικά αλλά και αρνητικά-αστεία πράγματα σε όσα είδα και άκουσα.

Θετικό ήταν η απόφαση για κινητοποίηση εναντίον των απολύσεων συνδικαλιστών στην Internet Q,οπού ο ένας ήταν ο φίλος μου που βρσκόταν στην συνέλευση.Επίσης σε τέτοιες συνελεύσεις περίμενα να ακούνε ΠΑΜΕ και να βγάζουν σπυριά,για λόγους που έχουμε αναλύσει και  θα ξαναναλύσουνε σε άλλη ευκαιρία αλλά όχι τώρα,κάτι το οποίο δεν έγινε και προς έκπληξη  μου  διαβάστηκε και η ανακοίνωση του παμίτικου σωματείου για τις απολύσεις,δείγμα του ότι το ΠΑΜΕ κάνει δουλειά στους χώρους εργασίας και δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω.Θετική επίσης ήταν και η θεματολογία που αφορούσε τον ύπουλο ρόλο των ΜΚΟ(προς έκπληξη μου),θέματα ανέργων,νοσοκομείων που κλείνουν,αλλά και το ότι  χρησιμοποιούσαν με άνεση την έκφραση «ανατροπή του καπιταλισμού».

Τα αρνητικά όμως ήταν στα όρια του αστείου.Πρώτα από όλα κάθονταν σε στυλ κοινοβουλίου και παραταξιακά,και όπως μου πε ο ένας φίλος κάθε φορά κάθονται το ίδιο.Ξεκινώντας από αριστερά οι πιο ελευθεριακοί,μετά αριστεροί ανένταχτοι,μετά η αριστερή κίνηση περιστερίου(μια καλή αριθμητικά αντιπροσωπεία της δημοτικής παράταξης με την θρυλική αρχηγό Αντωνία να πρωτοστατεί) και κατέληγε στους ανένταχτους έως απολιτίκ.Φάγαμε κάμποση ώρα από τη συνέλευση για μια συζήτηση σχετικά με την αφίσα της εκδήλωσης της συναυλίας αλλυλεγγύης στους συλληφθέντες της πρόσφατης 48ωρης.Την αφίσα την επιμελήθηκε το καλλιτεχνικό τμήμα και δεν πέρασε από την έγκριση της συνέλευσης.Η αφίσα είχε έναν διαδηλωτή με μάσκα οξυγόνου.Και εκεί ξεκίνησε μια συζήτηση που δεν τέλειωνε ποτέ όπου η αριστερή κίνηση κατηγορούσε τους αναρχικούς της συνέλευσης για καπέλωμα.Και εκεί που τελείωσε η συνέλευση σκάει ένα τρολ της πραγματικής  ζωής με ένα απόκομμα εφημερίδας που υποστήριζε ότι η αριστερή κίνηση καπέλωσε και οικειοποιήθηκε τη συνέλευση.Εκεί έλαβε τέλος η διαδικασία και παλεύαμε να μην πέσουν τίποτα ψιλές και να μείνουν μόνο στις λεκτικές αντιπαραθέσεις.Διαβάζοντας βέβαια εγώ το εν λόγω δημοοσίευμα δεν βρήκα κάπου να δηλώνει κάτι με το οποίο καπέλωνε απλά συμμετοχή ζητούσε και ότι στήριζε το εγχείρημα,αλλά σε τέτοιες καταστάσεις αν θες να προβοκάρεις και να τρολάρεις το  κάνεις με περισσή ευκολία.

Και τι συμπέρασμα βγάζουμε από αυτή την εμπειρία;Δεν ξέρω αν έχει νόημα να πούμε αν γέρνει προς τα θετικά ή τα αρνητικά.Έχει σημασία ο κόσμος να προσπαθεί να αντισταθεί αρχικά έστω κι έτσι.Το ξέρω ότι πολλοί σύντροφοι αφορίζουν τέτοιες διεργασίες αλλά δεν νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο να μην συζητούν καν τα κοινωνικά θέματα που θέλοντας και μη απασχολούν όλους.Όπως έχω ξαναπεί ας προσπαθήσουμε να παρέμβουμε όπου μπορούμε να τους δείξουμε το κοινωνικό τους συμφέρον.Ίσως είμαι αιρετικός αλλά κάτι με τρώει μέσα μου με το να τους αφήνουμε μόνους να συζητάνε.

Οι αντικειμενικές κοινωνικές συνθήκες τους έκαναν να καταλάβουν το αυτονόητο,ότι ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός.

Ας προσπαθήσουμε να δείξουμε τον δρόμο ανατροπής του!!

Το περασμένο Σάββατο μια ομάδα από Έλληνες φοιτητές κάναμε μια παρέμβαση στην κεντρική πλατεία της πόλης που σπουδάζω .Μοιράσαμε ένα κείμενο που γράψαμε για την οικονομική κρίση,την συγκυρία στην Ελλάδα και την αστυνομική βιαιότητα στην τελευταία απεργιακή κινητοποίηση.Είχαμε και φωτογραφίες από την κρατική καταστολή οπού αρκετός κόσμος στεκόταν και τις έβλεπε και μας ρωτούσε τι ακριβώς συμβαίνει.

Το κείμενο,η κινητοποίηση,οι αποφάσεις και γενικότερα η κίνηση βγήκαν μέσα από συνελεύσεις που κάναμε όπου συμμετείχαμε αριστεροί και απολίτικοι.Το θετικό του όλου θέματος ήταν ότι αρκετά από τα παιδιά που συμμετείχαν και δεν είχαν ξαναζήσει κάτι ανάλογο μετά από όλες αυτές τις διαδικασίες  ο τρόπος αντίληψης τους των κοινωνικών φαινομένων μπήκε σε έναν πιο ριζοσπαστικό δρόμο.

Το κείμενο:

“Πόσο καλά γνωρίζετε τους γείτονές σας;

Από τον Μάιο του 2010 το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή επιτροπή αποφάσισαν να αναλάβουν την οικονομική διαχείρηση της χώρας υπό την απειλή της άμεσης χρεωκοπίας.Με την συγκατάθεση της ελληνικής κυβέρνησης ελήφθησαν μια σειρά από μέτρα,που περιλάμβαναν:περικοπές μισθών και συντάξεων,περαιτέρω ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων,κατακόρυφη αύξηση ΦΠΑ,αύξηση φορολογίας στα μικρά και μεσαία εισοδήματα,υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και περιορισμός εθνικής κυριαρχίας.

Η αντίδραση του ελληνικού λαού ήταν έντονη παρά την προσπάθεια εκφοβισμού και παραπληροφόρησης από πλευράς κυβέρνησης και μέσων μαζικής ενημέρωσης.Τον τελευταίο μήνα υπήρξε μια πρωτοφανής μαζική κινητοποίηση του κόσμου ανεξαρτήτως κοινωνικής διαστρωμάτωσης και ιδεολογίας,που εκφράστηκε με καθημερινές συγκεντρώσεις σε κεντρικές πλατείες μεγάλων πόλεων και με απεργίες των εργαζομένων.Την 29^η Ιουνίου,ημέρα ψήφισης των επιπλέον επιβαλλόμενων μέτρων,η κρατική καταστολή και αστυνομική βία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο,θυμίζοντας απολυταρχικά καθεστώτα.

Η ελληνική κρίση χρέους είναι η αρχή της προοδευτικής και αναπόφευκτης κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος που βιώνουμε.

Έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να θέσουμε το ερώτημα τι Ευρώπη θέλουμε.

Ενωμένη Ευρώπη των λαών ή ευωπαϊκή ένωση των τραπεζών;

Είστε έτοιμοι να νιώσετε όπως νιώθουμε εμείς;

ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥ-ΣΚΕΨΟΥ-ΑΛΛΑΞΕ-ΔΡΑΣΕ

Azione di student greci di Ferrara

e-mail:lacrisinonedeigreci@gmail.com”

Μέρες προσπαθώ να αναλύσω με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα  τα του Συντάγματος.Από την αρχή είχα επιφυλακτικότητα η οποία μειώνεται αλλά θα παραμένει μέχρι να δω τα πράγματα να ουσιαστικοποιούνται.

Δεν μου κατσε ποτέ καλά το ότι ξεκίνησε από το facebook,θα μου πεις σημεία των καιρών,οι εθνικοί ύμνοι με τις ελληνικές σημαίες συν την παρουσία φασιστών και λοιπών,ο Μίκης με τους πασόκους πανεπιστημιακούς που την είδαν γιουβέτσι,το ότι δεν μπορούμε να έχουμε τις σημαίες μας,όσοι τις πιστεύουμε,γιατί είμαστε μακριά από όλα τα κόμματα γιατί όλα φταίνε και είναι όλα αυθόρμητα,χωρίς οργανώσεις και πολιτικό λόγο.Έτσι ξεκίνησε.

Ένας κομμουνιστής αλλά και πολίτης της σημερινής αταίριαστης κοινωνίας,που θέλει εξελικτικά η ανατρεπτικά την εξέλιξή της αν θέλει να βλέπει τα πράγματα όσο πιο κοντά στην ουσία τους πρέπει να τα βλέπει με αντικειμενικότητα και κριτική σκέψη,χωρίς συναισθηματισμούς.

Ας πάρουμε τα πράγματα ένα ένα.Το facebook γαμησέ το,το πιο εύκολο πράγμα να μαζέψεις κόσμο είναι.Οι εθνικοί ύμνοι δικαιολογημένοι,από τη σκοπιά που του ότι ο απολίτικος κόσμος τη σωτηρία της χώρας του ζητάει.Οι φασίστες είναι άνθρωποι με λαθεμένη συνείδηση που δεν έχουν καταλάβει την αντικειμενική θέση τους στην κοινωνία και τον πραγματικό εχθρό τους,αλλά εγώ να σταθώ δίπλα τους δεν μπορώ.Επίσης ο περισσότερος κόσμος αυτούς που κυβέρνησαν ψήφιζε,οπότε βάζει όλα τα κόμματα στο ίδιο καζάνι για να ρίξει ένα γενικότερα ανάθεμα,γιατί δεν τον άφησαν ποτέ να καταλάβει ότι αν δεν υπήρχαν κάποια από αυτά στη βουλή και στην κοινωνία γενικότερα να φωνάζουν και να τρέχουν στους δρόμους ούτε κατώτερο μισθό θα χε(αυτόν που έχει),ούτε καν τα όποια εργασιακά δικαιώματα έχει.

Και έτσι φτάσαμε στο όνομα αγανακτισμένοι,το οποίο μου προκαλεί ανατριχίλα γιατί όσοι έχουν ασχοληθεί με κινηματικές διαδικασίες ξέρουν ποιοι αποκαλούνταν αγανακτισμένοι πολίτες.Όπως είπε και ο Καλαμούκης το αγανακτισμένος δεν μου φτάνει ,αγανακτισμένος είναι όποιος χτυπάει το πόδι του στην καρέκλα και βρίζει την καρέκλα.

Κι εμείς σαν αριστερά τι κάνουμε;Από πάντα θέλαμε να βγάλουμε τον κόσμο έξω.Να βγει ο κόσμος να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να επιλέξει μόνος του τι θέλει.Δεν ξέρω αν έχουμε την μεγάλη αλήθεια,αλλά αντικειμενικά ο μόνος αν μπορούμε να το πούμε σίγουρος δρόμος για μια πιο δίκαιη κοινωνία είναι να φτάσουμε σταδιακά σε αυτό που ανατρέπει και είναι το αντίθετο από το σύστημα που ζούμε τώρα.Έτσι θέλαμε να βγάλουμε τον κόσμο έξω και να έχει καθαρό στόχο την ανατροπή και την σταδιακή δημιουργία της δικής του αταξικής κοινωνίας.

Ο κόσμος βγήκε έξω λοιπόν,να δεχτούμε ότι θέλει την αλλαγή,αλλά όχι την ανατροπή και δεν έχει κανέναν στόχο για την επόμενη μέρα.Και που οφείλεται αυτό;Στο ότι τόσα χρόνια κάναμε και λάθος επιλογές;Στο ότι το σύστημα δεν μας άφησε να καθοδηγήσουμε προς τον δρόμο που θέλαμε;Ποτέ δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.Είναι λίγο ή πολύ το ένα,λίγο ή πολύ και το άλλο.

Και τώρα τι;Και τώρα βλέποντας ότι αρχίσαν οι συνελεύσεις,ότι ο κόσμος έβαλε νερό στο κρασί του και μας αφήνει χωρίς σημαίες και διακριτικά ας πούμε να παρεμβαίνουμε να παλέψουμε από την αρχή να σώσουμε έναν χαρακτήρα ταξικού προσανατολισμού στο κίνημα.Κι ας μας βρίζουν εμείς θα τους λέμε χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά.Στην  γκρίνια να απαντάμε με αγάπη,αλλυλεγγύη και συμπαράσταση.Να πολιτικοποιήσουμε αυτόν τον κόσμο με σκοπό την συνειδητοποίηση του προς την κατεύθυνση που είναι το αντικειμενικό κοινωνικό του συμφέρον.

Και τόσα χρόνια προσπαθούσαμε να μαστε οι κηδεμόνες του για το καλό του/μας.Το παιδί μας αποφάσισε να κάνει εκτός από την κοινωνική και την προσωπική του επανάσταση,παίρνοντας αποστάσεις από αυτά που θέλαμε να του μάθουμε τόσα χρόνια για το καλό του.

Για αυτό κι ας μας βρίζει ας το πάρουμε με το καλό.Και ποτέ δεν ξέρεις.Μπορεί να τα βρει δύσκολα και να γυρίσει να κοιτάξει προς τα εμάς τη δύσκολη στιγμή ….γιατί θα θυμηθεί ότι πάντα ήμασταν εκεί!!

Σκέφτομαι 2 πράγματα.Τα κινήματα και τις σχέσεις είτε ερωτικές είτε όχι ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ψάχνουμε να βρούμε με ποιους θα συμμαχήσουμε,ποιον δρόμο θα πάρουμε πόσο διαφορετική ή καθαρή άποψη θα έχουμε.Ακολουθούμε τακτικές έτσι ώστε να μαστε πιο σίγουροι ότι θα φτάσουμε στον προορισμό.Συνήθως όμως κάπου στη διαδρομή χανόμαστε είτε από άγνοια(αρχικά),είτε από ενθουσιασμό,είτε από φόβο(από ένα σημείο και μπροστά).Κάνουμε την αυτοκριτική μας(ελπίζω) και λέμε ότι την επόμενη φορά θα πάμε χωρίς λάθη καθώς έχει μεγαλώσει η εμπειρία μας.Η ποροσωρινή αποτυχία όμως γεμίζει την εμπειρία μας με φόβο και έτσι πάμε όλο και πιο συγκρατημένα και με όλο και πιο δειλό βήμα προς τον προορισμό,καθώς πρέπει να προσέχουμε και να μην ρισκάρουμε και αποτύχουμε πάλι και έτσι κάπου στη μέση παθαίνουμε λάστιχο ή παίρνουμε τον άλλον δρόμο και γυρνάμε ασυναίσθητα πίσω.

Τα πράγματα δεν είναι ούτε απλά ούτε σύνθετα,έχουν και από τα 2 μέσα αναλόγως την πτυχή που μας απασχολεί κάθε φορά.

Αλλά πιστεύω ότι ίσως πρέπει να σταματήσουμε να φοβόμαστε μη μας κάψει το φως που λάμπει και δείχνει τον προορισμό.Αφού βλέπουμε που πρέπει να πάμε αντί να μετράμε τον ελιγμό ας κάνουμε καλύτερα ένα αμήχανο βήμα μπροστά.Αφού ξέρουμε ότι πηγαίνουμε στην ομορφιά.

Φοβόμαστε μην αποκαλύψουμε τι θέλουμε γιατί μας λένε ότι θα πληγωθούμε.Κι έτσι θα σε πάρω κι αν μου πεις όχι δεν σε παίρνω πίσω και μετά δεν θα με πάρεις και συ και έτσι θα συνεχίσουμε βυθισμένοι σε τέλματα και αδιέξοδα.

Απλά ας συνεχίσουμε,αφού βλέπουμε που πάμε.Κι ας προσεγγίσουμε με το καλό κι αυτούς που λένε βγείτε έξω χωρίς κόμματα και οργανώσεις κι αυτούς που μας έβριζαν και τώρα ψάχνουν να ακουμπήσουν κι ας πορευτούμε τουλάχιστον παράλληλα με τους πρώην που παλεύουν τον ίδιο δρόμο.

Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως που δείχνει πως είσαι ο προορισμός,πως είσαι ο δικός μου/μας προορισμός…

Και στο μπάσκετ πέσαμε και πάνε να μας κρατήσουν στα χαρτιά.Λες και τόσο καιρό δεν ξέρανε ότι η μισή Α1 ανήκει στον μεγαλομέτοχο του Ηλυσιακού.Και τους φάνηκαν περίεργες οι εμφανίσεις που ο Ηλυσιακός φαινόταν ομάδα βγαλμένη από το nba και με συνεχόμενες νίκες έμεινε.

Και πήραμε και το κύπελλο και οι προβοκάτορες που κάνανε ντου και παίζανε ξύλο μας το βγάλανε ξυνό.Και ξαφνικά όλοι είδαν παρθενογένεση στα επεισόδια γιατί είναι η Αεκ στη μέση.

Kαι στην πορεία της πρωτομαγιάς είχαμε λιγότερο κόσμο από πέρσι.Οι άλλοι βέβαια δεν είχανε καθόλου.Αλλά ο κόσμος κλείνεται σπίτι του αντί να βγει έξω.

Μίλα του ρε γαμώτο.Θα καταλάβει……Τον φόβο να του διώξεις μόνο και θα ρθει δίπλα σου.

Χίλια κεφάλια πέφτουνε όταν εσύ δειλιάζεις.