Πολλοί από εμάς έχουμε αφιερώσει πολλές ώρες στο να δούμε ποδοσφαιρικούς αγώνες.Επίσης πολλοί έχουμε ιδιαίτερες συμπάθιες σε διάφορες ομάδες ανά τον κόσμο.Δεν ξέρουμε όμως πάντα τι πρεσβεύει η κάθε ομάδα και γιατί ιδρύθηκε,τι εκφράζει για τους ανθρώπους που τη στηρίζουν και που βρίσκονται πολιτικά οι οργανωμένοι οπαδοί της.Τι είναι αυτό που πέρα από τους τίτλους κάνει βαριά τη φανέλα μιας ομάδας για αυτούς που την ακολουθούν;
Πόσες φορές αποφασίζεις να ξεκινήσεις μια ολόκληρη προσπάθεια από το μηδέν επειδή βλέπεις ότι ο στόχος είναι ο λεγόμενος νέος και πιο ελπιδοφόρος κόσμος σε οποιονδήποτε τομέα;Δεν νομίζω πολλές γιατί συνήθως λες ποιος τρέχει τώρα.Άρα για να μπεις στη διαδικασία ο λόγος θα ναι σοβαρός.Και όσο τυχοδιώκτης και να σαι.
Ξεκινάς από τον δρόμο που ξέρεις.Ίσως είσαι τόσο καλά οργανωμένος που θα τα καταφέρεις έτσι απλά.Αλλά μπορεί εκεί που φτάνεις στην Ιθάκη κάποιος να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και να σε στείλει στα χαμένα.Και μετά;Θα βρίσεις,θα ξενερώσεις,αλλά αν τον θες το νέο κόσμο θα ψάξεις νέο δρόμο.Ο Λένιν έλεγε ότι θα συμμαχήσουμε ακόμα και με τον διάβολο εάν αυτό μας βγάλει μπροστά.Θα ξεκινήσεις και θα προχωρήσεις πάλι.
Και ίσως πρέπει να καιροφυλακτείς στη συγκυρία.Γιατί όσο οργανωμένα και να πηγαίνεις μπροστά η συγκυρία είναι ο άνεμος στα πανιά.Και αν την δαμάσεις σωστά ίσως διανύσεις απόσταση μεγαλύτερη από μέρες οργανωμένης πορείας.
Και αν προχωράς και δεν φτάνεις και ακόμα απέχει και συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι κι άλλο χρόνο τι κάνεις;;Πιστεύεις ότι κούρασε;Κι ύστερα έχεις και τον Σεφέρη να σου λέει για πουκάμισα αδειανά και Ελένες.
Μη ρωτάτε εμένα,δεν ξέρω αν είμαι η μέση άποψη.Δεν θα σου πω μην προσπάθεις ή μην επιμένεις.Δεν θα σου πω και ποτέ ότι κάτι δεν πρόκειται να συμβεί αν το προσπαθείς οργανωμένα και με υπομονή.
Εδώ πιστεύω ότι αργά η γρήγορα θα ρθει κομμουνισμός..
Είναι το συναίσθημα του να θες να κρυφτείς και να μην βλέπεις κανέναν.Ανασύνταξη δυνάμεων ή δεν πάτε στο διάολο όλοι και τα 2 επηρεάζουν το ίδιο την ψυχολογία το καθένα παλεύοντας να νικήσει το άλλο.
Ζούμε στην εποχή που η μπάλα έχει χαθεί και μεις παλεύουμε να αναπτυχθούμε αλλά πάνω από 3 πάσες δεν αλλάζουμε.Όχι γιατί δεν μπορούμε αλλά γιατί δεν θέλουμε όλοι να πασάρουμε στον διπλανό.Γιατί δεν μας ενδιαφέρει αν θα κερδίσει η ομάδα αλλά μόνο αν μας πάρουν μεταγραφή σε μεγαλύτερη.Για αυτό οι ταξιτζήδες καταστρέφουν τον τουρισμό,οι φαρμακοποιοί αφήνουν τους γέρους χωρίς φάρμακα,οι φοιτητές είναι πρόβατα και αλήτες και δεν έμεινε κανείς να φωνάξει για τον Μπρεχτ κι ο Πάσχος κυκλοφορεί ακόμα στον έξω κόσμο.
Και κλαίνε γιατί πέθανε ο Στηβ Τζομπς.Που δεν ήξερα ότι υπήρχε μέχρι που όταν ερχόμασταν Ιταλία τον Αύγουστο το φερε η κουβέντα και μου πε ένας συμφοιτητής ποιος είναι.Και να κλάψουμε γιατί όπως λένε ήταν κάποιος σημαντικός άνθρωπος για την εξέλιξη της τεχνολογίας.Που μπορεί να ήταν αλλα ποιας τεχνολογίας;Αυτής που μπορεί να χαρεί όποιος μπορεί να δώσει ένα μηνιάτικο για να ικανοποιήσει την πλασματική ανάγκη που του δημιούργησε αυτό το οικονομικό σύστημα.Και γιατί να νιάζει έναν εργαζόμενο το ότι πέθανε ένας πάμπλουτος διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες εταιρίες στυλοβάτες αυτού του συστήματος.Και του πανε του κόσμου να συγκινηθεί.
Και γω με την αποκατάσταση του Ζαχαριάδη.Γιατί έκανε απεργίες πείνας και αυτοκτόνησε γιατί ζητούσε αποκατάσταση.Γιατί ότι και να συνέβη τότε στα εσωτερικά του κόμματος πράκτορας των Άγγλων δεν ήταν.Και ο Άρης να αποκατασταθεί και ο Πλουμπίδης.Και δεν είναι αντιφατικό.Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε εκείνες τις εποχές με τους όρους και το περιβάλλον του σήμερα.Τότε υπήρχε πόλεμος και κυνηγητό την περίμενες από παντού.Είναι άστοχο και επιφανειακό να μην εξετάζουμε όλα αυτά με βάση τις κοινωνικές συνθήκες,τις πιέσεις ,το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα της εποχής και πώς επηρέαζαν όλα αυτά την κάθε προσωπικότητα και την κάθε συλλογικότητα.
Ώρες ώρες νιώθω παρείσακτος και δεν μπορώ να ενσωματωθώ σε αυτό που φτιάχνουν.Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο,συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι αριθμοί.
Όμως ότι κι αν γίνει θα επιμένουμε.Γιατί τουλάχιστον έχουμε ένα νόημα στη ζωή μας.Πιστεύουμε ακόμα οτί θα αλλάξουμε τον κόσμο.Δε βαριέσαι…
«Εγώ είμαι έτσι.Θέλω αυτά.Έχω αυτές τις αδυναμίες,αυτά τα προτερήματα,εσύ ή κατάλαβέ τα ή κόψε τον λαιμό σου.»
«Τα κάνω όλα αυτά για μένα και όχι για σένα.»
«Είναι επιλογή μου να είμαι καλά και είναι επιλογή σου να είσαι στη μιζέρια.»
Κάπως έτσι ξεκινά.Και εξελίσσεται στο «εγώ βολεύτηκα τα βγάζω,τρώω οι άλλοι ας γκρινιάζουν».Είτε βοήθησε ο μπάρμπας από την Κορώνη ή χώθηκα με τη μούρη στα σκατά τουλάχιστον «δεν έχω ανάγκη κανέναν».
Θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό το « είμαι ανεξάρτητος,κάνω τα θέλω μου,προχωράω μόνος γιατί αυτός είμαι και δεν αλλάζω και κάνω τις επιλογές μου».Δεν κάνω σχέση γιατί φοβάμαι μην πληγωθώ ή πληγώθηκα κάποτε.Και έτσι συνεχίζω μόνος και μόνος βολεύομαι και μόνο τη δική μου ψυχή πουλάω στο διάβολο,αλλά στο τέλος « μαζί τα φάγαμε».
Όλοι ζούμε με το εγώ.Λες και το εμείς θα μας λερώσει.Και δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας λες και είναι ακριβό και θα χαλάσει η περιεκτικότητα της ποιότητας.Και τι αξία έχει να πίνεις μόνος;;
Και στην κοινωνία πατάνε τον διπλανό μου και σφυρίζω αδιάφορα,αφού εγώ είμαι καλά.Αλλά όταν πατήσουν εμένα έχω την απαίτηση αυτός να φωνάξει.Η αντικειμενικότητα μοιάζει ουτοπική έννοια και έτσι ζούμε χαμένοι στην υποκειμενική ψευδαίσθηση.
Και η δικαιοσύνη υπάρχει ακόμα σαν έννοια;Θα υπάρχει όσο υπάρχει η αδικία.Σου λέω νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και με κοιτάς περίεργα.Σου λέω άσε το εγώ και μόνο με το εμείς θα νικήσουμε και με κοιτάς με έκπληξη.Απλώνεις το χέρι σε αυτόν που το ζητάει και σταματάνε να υπάρχουν φυλακές.
Ο φόβος υπάρχει μόνο για να τον νικήσεις.
Μα….άμα δε λιώσουμε μαζί πως θες να γίνουμ’ ένα;
Καιρό έχω να αποκτήσω συγκεκριμένο πλάνο κειμένου.Ούτε αυτή τη φορά.
Πρέπει να φοβάσαι την εξέλιξη του προσωπικού σου προτσές ή να το αφήνεις να προχωρά;Το ότι θα εξελιχθεί είναι αναπόφευκτο.Γιατί και αλλαγές θα συμβούν στο περιβάλλον και θα αλληλεπιδράσεις με τους άλλους, το θέμα είναι το τραίνο να βρίσκεται στις ράγες που οδηγούν σε κάποια Ιθάκη.
Και αν φτάσεις στην Ιθάκη σταματάς;
Αρχικά ασχολούμαστε με τον προορισμό.Πρέπει να υπάρχει πλάνο με μικρές κατακτήσεις έτσι ώστε και μπροστά να προχωράς και η Ιθάκη να βλέπει τον ερχομό σου έστω και με μικρά βήματα.Το ταξίδι ενδεχομένως σε αποπροσανατολίσει καθώς πολλά θα δεις και άλλα θα ζηλέψεις.Όχι δεν κάνω τον Καβάφη.
Και αν πέσω γκρεμιστώ και πρέπει να γυρίσω πίσω;Καταρχάς ο δρόμος δεν έχει πάντα την ίδια κατεύθυνση.Μπορεί να έχεις πέσει να νομίζεις ότι έμεινες πίσω μα η εξέλιξη να σου χει δείξει ότι η αντίθετη πορεία είναι η σωστή χρονικά και ξαφνικά το πίσω να έγινε μπροστά.
Κι αν δεν υπάρχει Ιθάκη;Δεν ξέρω αν γίνεται να μην υπάρχει.
Γιατί…Ταξιδεύει κανείς αν πιστεύει ότι δεν υπάρχει;;;
Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη.
Όχι δεν τρελλάθηκα.Απλά το ρημάδι δουλεύει.
Το μυαλό πάντα λειτουργεί με βάση τα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο και όσα κρατάει μέσα του.Υπάρχουν στιγμές που δεν σε αφήνει σε ησυχία.Θες να κλείσεις τον διακόπτη και να το βάλεις σε λειτουργία safe mode.
Πόσα παιχνίδια παίζει σε βάρος σου;Και εκεί που πιστεύεις ότι πας μπροστά λόγω της σκέψης σου,η διαπάλη σκέψεων και αντιθέτων στο μυαλό σε κρατάει πίσω.
Αλλά ανάμεσα στο μπροστά και στο πίσω χωρίς να ξέρουμε ποιο είναι πριν και πιο μετά υπάρχει η περίοδος της στασιμότητας.Και σε αυτήν παλεύεις να ξεφύγεις από την κινούμενη άμμο που θέλει να σε καταπιεί.
Η στασιμότητα είναι το παρόν.Που δεν θα υπήρχε αν δεν ήταν το παρελθόν και είναι το μεταβατικό στάδιο για το μέλλον.Πολλές φορές η ωρίμανση των συνθηκών είναι επίπονη διαδικασία αλλά αναπόφευκτη.
Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι το μυαλό μου.
Τελευταία δεν ανεβάζω τίποτα…Με συνεπήραν οι γιορτές και με άφησαν σε μια περίεργη κατάσταση,γεμάτο σκέψεις όπως πάντα να μπερδεύονται μεταξύ τους,αλλά που δυσκολεύομαι να τις εξάγω ως συλλογισμό και να τις διατυπώσω κάτω.
Τα θέματα που με απασχολούν έχουν σχέση με αδιέξοδα,αποκρυπτογράφηση καταστάσεων,όρια της σκέψης και όρια γενικότερα,ηθική και ανηθικότητα και πού ξεκινάει το ένα,πού τελειώνει το άλλο.
Να σκέφτεσαι πολύ ή να μην δίνεις μεγάλη σημασία στα περισσότερα;Να δίνεις αξία σε συναισθήματα και καταστάσεις ή να τα αφήνεις απλά να υπάρχουν;
Είσαι στην αρχή μιας διαδρομής,σου λένε ότι στο πολύ βάθος έχει αδιέξοδο.Ξέρεις ότι με βάση αυτά που σου λένε θα καταλήξεις εκεί.Μαθαίνεις όμως ότι αν ξεκινήσεις και διανύσεις αυτή τη διαδρομή θα σου αρέσει αρκετά έως θα την απολαύσεις.Αργά ή γρήγορα όμως θα φτάσεις στο σημείο που θα υψώνεται ο τοίχος του αδιεξόδου.
Και μετά τι;Λες καλά ήταν μέχρι εδώ και φεύγεις.Μπορεί να λες όχι γαμώτο έφτασα μέχρι εδώ για να μην πάω πιο πέρα.Αλλά και πάλι το ξερες.Στο λέγανε…..Ποιος ξέρει…
Ξεκινάς και θαυμάζεις τη διαδρομή και ζεις με την ελπίδα ότι μέχρι να φτάσεις στο αδιέξοδο η ζωή θα σου χει μάθει πως να γκρεμίζεις και τοίχους….
Καλή χρονιά να χουμε!!
Μελαγχολία,περίεργο συναίσθημα…Συνήθως μ’αρέσει σήμερα δεν ξέρω αν ισχύει αυτό.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όλοι οι τρέντυ ροκ και όχι μόνο τύποι απαξιώνουν τον Βασίλη στο ροκ,τους Πυξ Λαξ,τους Maiden στο μεταλ…Εγώ όλα αυτά τα ακούω μαζί με καινούργια πράγματα και ακούσματα φυσικά και μέχρι που με συγκινούν.Θα μου πεις της μόδας είναι να είσαι υπερκομματικός και αν ασχοληθείς με πολιτική να είσαι οικολόγος και με την ενότητα ψηφίζοντας Πασοκ και βρίζοντας το παλαιολιθικό ΚΚΕ οπότε…..
Όταν είσαι στην κατάσταση μελαγχολίας κάνεις πιο εύκολα απολογισμό.Στην καλή μελαγχολία επιστρέφεις γρήγορα με όρεξη,στην άσχημη φτάνεις στο πάτο και μετά έχεις όλον τον δρόμο μπροστά σου για να ξανανέβεις ψηλά από την αρχή και να φτάσεις και πιο μακριά.Για αυτό προτιμάω μαζοχιστικά την δεύτερη..γιατί στην πορεία προς τα κάτω και πριν ανέβεις θα γεννήσει το μυαλό και κάποιο στιχάκι ή μελωδία.
Ο απολογισμός είναι όμως που μετράει.Να λιώσεις κοιτάζοντας στο πουθενά περνώντας όλα από τα μάτια σου.Να ντραπείς για τις μαλακίες και να σε πιάσει χαρμολύπη για τα καλά.Και κυρίως να ξεχωρίσεις τις εμμονές από τις αξίες που έχεις ενσωματώσει με τον καιρό.Γιατί οι αξίες είναι το φίλτρο.Διώχνουν τη σκατίλα που βλέπεις καθημερινά και τη στέλνουν πίσω.
Και όλα βγαίνουν στο βλέμμα….
Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος
Κι όλους τους δρόμους που με βγάλαν εδώ πέρα
Τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα
Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος…….
Και τα σκέφτεσαι και τα ξανασκέφτεσαι και ηρεμία δεν βρίσκεις.
Ο άλλος λέει δεν συμφωνεί μαζί σου και φεύγει και φτιάχνει το δικό του συγκρότημα με τα δικά σου εργαλεία αλλά χωρίς εσένα.Μάλλον γιατί μόνο εσύ είχες άποψη.Είναι σαν αυτό που είχε πει στο διήμερο εαακ ο Μήτσος ο ναρίτης από την Πάτρα “Σύντροφοι έχει πλάκα γιατί φύγαμε από το ΚΚΕ για να φτιάξουμε ένα δικό μας ΚΚΕ” και μετά όλοι φωνάζανε.
Και μετά διαβάζουμε πάλι για τους ελιγμούς ΚΚΕ στην πορεία του Πολυτεχνείου,για την λέπρα που έχουν οι άλλοι και στη συγκέντρωση στις 15 έπρεπε να διαλυθούμε προς Σύνταγμα,για το τρολάρισμα των άλλων που πείραζαν την τριπλή ζώνη περιφρούρησης,την χαζή για μένα ανακοίνωση του παμε πάτρας και όλα αυτά που λέω πότε θα σταματήσουν κ ως πότε θα κάνουμε τους σκατζόχοιρους στις πορείες.
Εντάξει ρε παιδί μου δεν θέλουμε επίσημα την κοινή δράση αλλά τι καθόμαστε και ασχολούμαστε με όλα αυτά και τι καθόμαστε και βγάζουμε ανακοινώσεις για πορεία πασόκων για το Πολυτεχνείο(απορώ ποιος το πιστεύει 100%) και γενικώς όλα αυτά τα οποία μας έκαναν κάποτε να κάνουμε πορείες στου ψυρρή και στο θησείο.
Όχι δεν είμαι προβοκάτορας.Απλά όλα αυτά μας μικραίνουν.Και μετά θα μου πεις πάλι οργανώσου και μετά μίλα.Τι να σου πω και γω μετά…
Οι μέρες περνάνε ανιαρά,το αλκοόλ το κόψαμε σχεδόν….
Μας κλέψαν το αύριο,μας κλέβουν και το βλέμμα και συ φρικάρεις που σου λέω σ’αγαπώ…
Νεύρα,πολλά νεύρα και γκρίνια…..
Όταν λείπεις καιρό από ένα μέρος ξεχνάς εύκολα τα καλά του.Είχα ξεχάσει πόσους ανθρώπους έχω εδώ με τους οποίους περνάμε καλά.Και για έναν διαολεμένο λόγο τελευταία μιλούσα με επιχειρήματα υπέρ της διαμονής μου στην Αθήνα.Είμαι στο μεταίχμιο της αναθεώρησης(όχι κομμουνιστικής φυσικά).
Σε όσα πάρτυ έχω πάει σε σχεδόν μία βδομάδα στην Αθήνα δεν πήγα σε 3 μήνες.Ας όψεται η μπάντα.
Στην Κοζάνη δεν κερδίσαμε.Τουλάχιστον παίξαμε γιατί και αυτό μικρή νίκη είναι.
Τα γκάλοπ συνεχίζουν να δίνουν 6 στον Παφίλη.6 να ναι οι ώρες τους!!Ευτυχώς δεν είμαι Ελλάδα και γλιτώνω τις ειδήσεις και τα συναφή.
Ο πατέρας μου στα 55 του έγινε αναρχικός και κάνει αποχή στις εκλογές.Βέβαια από τους άλλους πρώην συντρόφους του στο ΕΚΚΕ καλύτερα αφού αυτοί είναι διακεκριμένοι πασόκοι.Έχω μεγάλη περιέργεια γενικότερα για αυτές τις εκλογές…Θέλω να δω αποτελέσματα.Αν και τα ΜΜΕ μας επιβάλλουν περιφεριάρχη τον πασοκοαπολιτίκ Δημαρά.Αλλά όπως είπε και ο σύντροφος από το συνεργείο απέναντι στη συζήτηση περί δημοτικών εκλογών και αναχωμάτων ο Δημαράς ψήφισε κατά του μνημονίου;Λευκό ψήφισε.
Στο χωριό μου βάζει ο Απόστολος αλλά το κόμμα δεν τον στήριξε και κατεβάζει άλλον επίσημο.Το καλοκαίρι που τον είδα και ο πατέρας μου του λεγε οτί τον έβλεπε πάντα στην εκπομπή του στον 902 ,τον είχα συμπαθήσει.Ας βγει ή ο Απόστολος ή ο επίσημος.Δεν έχω θέμα.
Ο αρχισύντροφος εδώ είναι στα όρια της αποστασίας λόγω προσωπικού θέματος με το κόμμα,αλλά ακόμα συγκρατείται.Η διαγραμμένη συντρόφισα μας είπε ότι ήταν Θεσσαλονίκη για τη ΔΕΘ.Κατά τα άλλα οι θερμοκρασίες πέφτουν και το μυαλό ψάχνει αλκοόλ για να ζεσταθεί.Και όλα μαζί στην αντίθεση ανάμεσα στους “Συντρόφους” και στις “10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο” με soundtrack τον Sivert Hoyem.
