Από μικρός πάντα είχα μια απορία.Γιατί έπρεπε να γίνω ο καλύτερος και να ξεχωρίσω από τους άλλους,γιατί να ψάχνω τις γκόμενες,τη δόξα και το χρήμα και γιατί να λέμε για ανθρώπους ότι έχουν χαραγμένο το ελ(το αγγλικό) στο κούτελο.Όχι ότι μου το ζητούσε κάποιος αλλά στην κοινωνία πέρναγε η εικόνα ότι ο νικητής τα παίρνει όλα.
Νικητής ή γουίνερ ήταν κάποιος σαν αυτούς που παίζανε στις σειρές του Παπακαλιάτη οι οποίοι μπορούσαν να καταστραφούν μόνο από τα πάθη που όλοι είχαν και κυρίως τα ερωτικά.Λες και το σημαντικότερο θέμα στην κοινωνία είναι αυτό,όπως μου χε πει μια μέρα ο πατέρας μου που είδε κάποιους στην τηλεόραση να περιγράφουν ταξίδια και περιπέτειες σε εξωτικές χώρες «έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα για αυτό πάμε ταξίδια στον αμαζόνιο».
Και ξεκινάμε ένα ταξίδι από το σχολείο αρχικά ίσως ασυναίσθητα και μετά συνειδητά στο να είμαστε οι λεγόμενοι γουίνερς και να αφήσουμε στο περιθώριο τους λούζερς ή ακόμα και δικές μας «ηττημένες» στιγμές του παρελθόντος.Θα βρούμε γκόμενες που θα μας ανεβάζουν την εικόνα,θα βγαίνουμε μόνο σε περιοχές που πάει ωραίος κόσμος (αλήθεια πώς είναι ο άσχημος;) και θα δείχνουμε ότι ευημερούμε.Στις εκλογές ή δεν θα ψηφίσουμε γιατί όλα τα κόμματα είναι ένα συνάφι ή θα το ρίξουμε στους μεγάλους γιατί οι άλλοι μόνο γκρινιάζουν και δεν προτείνουν τίποτα,όπως λέει και ο αστικός μύθος.Σε πορεία δεν κατεβαίνουμε αλλά το καλοκαίρι είχαμε πάει σύνταγμα και μετά συζητούσαμε και πόσοι διάσημοι ήταν εκεί.
Αλήθεια τι πάει να πει νικητής και τι χαμένος σε μια κοινωνία και γιατί να ζεις με την προσδοκία του ενός και την φοβία του άλλου.Θα μου πεις για να ξεχωρίσεις από τους άλλους.Και γιατί να ξεχωρίσεις;Αφού μαζί με τους άλλους ζεις,με τους άλλους εργάζεσαι,με τους άλλους μιλάς και συζητάς καθημερινά.Αλλά τι να σου πει η λέξη αλλυλεγγύη,όταν την ακους τρέχει το σάλιο σαν τον Πάτρικ στον Μπομπ το σφουγγαράκη και δεν ξέρεις τι είναι αυτή η εξωγήινη λέξη που ακούστηκε.Κάποια παλιά διάλεκτος είναι μη σκας.
Ο Ρίτσος έλεγε “Γιατί εμείς αδερφέ μου δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο,τραγουδάμε για να ενώσουμε τον κόσμο..” .Και γω θα σου πω πως στον δικό σας κόσμο των νικητών θέλω να μαι χαμένος.
Γιατί κερδισμένος τελικά είναι όποιος χαμογελά μπροστά στην καρμανιόλα.
Στις 17 Νοέμβρη σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις γίνονται πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια καθώς έχει θεσπιστεί ως η ημέρα του φοιτητή παγκόσμια και πανευρωπαϊκά.Έτσι λοιπόν και στη Φερράρα της Ιταλίας.
Αναλάβαμε να φτιάξουμε ένα μπλοκ με Έλληνες φοιτητές για να σταλεί και αλληλεγγύη στον αγώνα των Ελλήνων φοιτητών και εργαζομένων.Μαζέψαμε καμια τριανταριά και κάναμε το μπλοκ το οποίο έμελε να ήταν και το πιο δυναμικό στην πορεία.
Φτάσαμε στην πορεία μισή ώρα μετά και στηθήκαμε στο πεντάλεπτο καθώς οι Ιταλοί δεν είναι σαν εμάς τηρούν τα ωράρια των καλεσμάτων.Και εκεί άρχισε το πανηγύρι.
Πρώτο εμπόδιο που ξεπεράσαμε σχετικά γρήγορα ήταν να αντιληφθούν οι δικοί μας ότι έπρεπε να κάθονται πίσω από το πανό,παιδιά μικροαστικών και μεσαίων οικογενειών,πρωτοεμφανιζόμενοι σε πορείες πολλοί,δεν τους αδικώ.
Η πορεία ήταν χωρισμένη στη μέση μπροστά ήταν η λεγόμενη πορεία της cgil (γσεε σα να λεμε) ένα βαν μετά και πίσω η πορεία των giovani communisti μαζί με μια ανεξάρτητη αριστερή φοιτητική οργάνωση και εμάς παρέα.
Κατά τη διάρκεια της πορείας έπαιζε τέρμα μουσική από το βαν και χόρευαν και δεν ακουγόταν σύνθημα ούτε για δείγμα.Εμείς όντας η ουρά της πορείας και με τους ασφαλίτες ευδιάκριτα ανάμεσά μας τους κοιτούσαμε αμήχανα ώσπου αποφασίσαμε να αρχίσουμε να φωνάζουμε το pane,istruzione,liberta’ που έγραφε και το πανό μας,δηλαδή ψωμί,παιδεία,ελευθερία λόγω και της δικιάς μας ημέρας.Όταν το άκουσαν σαν κάτι να έσπασε μέσα τους και μας κοιτούσαν με θαυμασμό σχεδόν.
Φτάνουμε λοιπόν στην πλατεία που τέλειωνε η πορεία και εκεί οι νεολαίες των 2 κομμουνιστικών κομμάτων αρχίζουν και τσακώνονται γιατί οι fgci θέλαν να λήξει η πορεία με την ριζοσπαστική ακτιβιστική ενέργεια του να φτιάξουν με τα σώματα τους τον αριθμό 17 ενώ οι giovani communisti θέλανε να πάμε για συνέλευση στο πανεπιστήμιο (είχε να γίνει δεν ξέρω και γω πόσα χρόνια).
Μας βάζουν μπροστά λοιπόν και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε προς τη φιλοσοφική.Αφού μας την πέσανε οι ασφαλίτες ,γιατί η πορεία προς το πανεπιστήμιο δεν ήταν δηλωμένη στην αστυνομία(έχουμε και τέτοια) και συνεχίσαμε πλέον η πορεία δεν είχε μουσική μόνο το σύνθημα pane,istruzione,liberta’ δονούσε την ατμόσφαιρα.Φτάσαμε φιλοσοφική και μπήκαμε για συνέλευση ,μας περίμενε καθ’όλη τη διάρκεια μια κλούβα απ’έξω.
Οι Ιταλοί ήταν αμήχανοι με όλο αυτό καθώς είχαν να κάνουν τέτοια συνέλευση χρόνια μάλλον και δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πολλές διαδικασίες που για εμάς ήταν αυτονόητες.Βέβαια με αυτό έγινε μια μεγάλη αρχή και πλέον παλεύουν κάθε βδομάδα να έχουν μια συνέλευση.
Το συμπέρασμα.Ήταν σαν να έβλεπες μια κινητοποίηση σε εμβριακό επίπεδο μπροστά σε όσα έχουμε ζήσει στην Ελλάδα.Το καλοκαίρι στο Χορευτό όταν εξηγούσα μια ανάλογη περσινή κινητοποίηση ένας σύντροφος μου είπε την ατάκα «Εικόνα από το μέλλον;».Δεν θέλω να το σκέφτομαι.
Το ιταλικό φοιτητικό κίνημα κάποτε ήταν πρωτοπόρο και τώρα παλεύει να αναγεννηθεί από τις στάχτες του.Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από την πολιτικοποίηση,της απαξίωσης της ιταλικής αριστεράς και φυσικά της έλλειψης συνδικαλισμού από τα πανεπιστήμια.
Τα πανεπιστήμια είναι το τελευταίο στάδιο πριν βγούμε στην πραγματική ζωή και από όπου θα πάρουμε τα εχέγγυα και τις γνώσεις για να προσφέρουμε στην κοινωνία και στις ανάγκες των συνανθρώπων μας με βάση τις γνώσεις μας.Εκεί η πολιτικοποίηση και ο συνδικάλισμος δεν είναι κάτι το ξεπερασμένο,είναι κάτι το αναγκαίο.Γιατί μετά όταν μας ρίξουν στον καπιταλιστικό ωκεανό του σήμερα,εμείς θα ξέρουμε κολύμπι..
Ο Χρίστος χτες μου ξεκίνησε μια κουβέντα,λέγοντας μου για μια βόλτα που χε πάει δίπλα στο Φάληρο όπου έβλεπε τα κότερα που ήταν μεγαλύτερα από το σπίτι του,τους αστούς δίπλα στις καφετέριες να πίνουν τους καφέδες τους και το πόσο περίεργα τον έκαναν να νιώθει.
Μου θύμισε τις δικές μου σκέψεις κάθε που έβλεπα συμφοιτητές μου να συζητάνε για το αμάξι που θα τους πάρει ο μπαμπάς,για τα σπίτια που νοικιάζανε 700 ευρώ ένα άτομο(και οι Ιταλοί που νοικιάζουν απλά ένα δωμάτιο τους κοιτάζουν σαν κροίσους),για την καθαρίστρια που καθαρίζει το σπίτι τους.Όπως μου λεγε ένας σιγά μην καθαρίσω τουαλέτα.Όταν είχαμε κάνει την κινητοποίηση εδώ πέρα μου λέγανε με αυτό που κάνετε θα κόψετε τον τουρισμό.Μια άλλη κοπέλα μικρότερης οικονομικής άνεσης παρασυρόμενη από τις φίλες της χάλασε το μηνιάτικο σε ρούχα και μετά έμεινε χωρίς ρεύμα.
Όπως έλεγε ο φίλος μου ο Δημήτρης είμαστε όλοι παιδιά του καπιταλισμού,σε αυτόν γεννηθήκαμε και όσο κι αν δεν το θέλουμε πολλές φορές μας πιάνει η επιθυμία να ικανοποιήσουμε πλασματικές ανάγκες.Είναι δύσκολο να κόψουμε τις ρίζες με το σύστημα που μας γέννησε αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο να βλέπεις την δικαιοσύνη,ασχέτως αν δεν την παραδέχεσαι γιατί δεν σε βολεύει.
Αυτοί οι αστοί δεν είναι ούτε η πλειοψηφία ούτε ο μέσος όρος του κόσμου.Αλλά η τηλεόραση και ολόκληρο το σύστημα θέλει να πιστεύεις ότι είναι και ότι και εσύ είτε είσαι είτε πρέπει να γίνεις.
Δεν αντέχω άλλο να ακούω «Σήμερα είχε πορεία στο κέντρο και τα κάψανε όλα» ,»Που να πας στο κέντρο είναι γεμάτο πακιστανούς και μαύρους» χωρίς να αναρωτιέται κανείς γιατί.Δεν μπορώ να βλέπω την οποιαδήποτε νοοτροπία απέναντι στον οποιοδήποτε εργαζόμενο ότι πρέπει να σε υπηρετεί σώνει και καλά γιατί εσύ πληρώνεις.
Σκέφτομαι πως θα είναι όταν με την κοινωνική έκρηξη οι προλετάριοι θα πάρουν αυτά που οι αστοί τους έκλεψαν θέλοντας και μη,συνειδητά ή ασυνείδητα τόσα χρόνια.Και τότε αυτοί θα κοιτάζουν περίεργα τον κόσμο που θα εκδικείται .
Δεν θα νιώσω ποτέ χαρά για οποιαδήποτε εκδίκηση.Θα νιώσω όμως ικανοποίηση με την απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το περασμένο Σάββατο μια ομάδα από Έλληνες φοιτητές κάναμε μια παρέμβαση στην κεντρική πλατεία της πόλης που σπουδάζω .Μοιράσαμε ένα κείμενο που γράψαμε για την οικονομική κρίση,την συγκυρία στην Ελλάδα και την αστυνομική βιαιότητα στην τελευταία απεργιακή κινητοποίηση.Είχαμε και φωτογραφίες από την κρατική καταστολή οπού αρκετός κόσμος στεκόταν και τις έβλεπε και μας ρωτούσε τι ακριβώς συμβαίνει.
Το κείμενο,η κινητοποίηση,οι αποφάσεις και γενικότερα η κίνηση βγήκαν μέσα από συνελεύσεις που κάναμε όπου συμμετείχαμε αριστεροί και απολίτικοι.Το θετικό του όλου θέματος ήταν ότι αρκετά από τα παιδιά που συμμετείχαν και δεν είχαν ξαναζήσει κάτι ανάλογο μετά από όλες αυτές τις διαδικασίες ο τρόπος αντίληψης τους των κοινωνικών φαινομένων μπήκε σε έναν πιο ριζοσπαστικό δρόμο.
Το κείμενο:
“Πόσο καλά γνωρίζετε τους γείτονές σας;
Από τον Μάιο του 2010 το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή επιτροπή αποφάσισαν να αναλάβουν την οικονομική διαχείρηση της χώρας υπό την απειλή της άμεσης χρεωκοπίας.Με την συγκατάθεση της ελληνικής κυβέρνησης ελήφθησαν μια σειρά από μέτρα,που περιλάμβαναν:περικοπές μισθών και συντάξεων,περαιτέρω ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων,κατακόρυφη αύξηση ΦΠΑ,αύξηση φορολογίας στα μικρά και μεσαία εισοδήματα,υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και περιορισμός εθνικής κυριαρχίας.
Η αντίδραση του ελληνικού λαού ήταν έντονη παρά την προσπάθεια εκφοβισμού και παραπληροφόρησης από πλευράς κυβέρνησης και μέσων μαζικής ενημέρωσης.Τον τελευταίο μήνα υπήρξε μια πρωτοφανής μαζική κινητοποίηση του κόσμου ανεξαρτήτως κοινωνικής διαστρωμάτωσης και ιδεολογίας,που εκφράστηκε με καθημερινές συγκεντρώσεις σε κεντρικές πλατείες μεγάλων πόλεων και με απεργίες των εργαζομένων.Την 29η Ιουνίου,ημέρα ψήφισης των επιπλέον επιβαλλόμενων μέτρων,η κρατική καταστολή και αστυνομική βία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο,θυμίζοντας απολυταρχικά καθεστώτα.
Η ελληνική κρίση χρέους είναι η αρχή της προοδευτικής και αναπόφευκτης κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος που βιώνουμε.
Έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να θέσουμε το ερώτημα τι Ευρώπη θέλουμε.
Ενωμένη Ευρώπη των λαών ή ευωπαϊκή ένωση των τραπεζών;
Ίσως είναι ένα κείμενο γεμάτο αντιφάσεις και αντίθετα που παλεύει το ένα να πάρει κάτι από το άλλο.Αλλά έτσι είναι και η διαπάλη στην εξέλιξη της σκέψης,της αντίληψης αλλά και της κοινωνίας.
Μέρες προσπαθώ να αναλύσω με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα τα του Συντάγματος.Από την αρχή είχα επιφυλακτικότητα η οποία μειώνεται αλλά θα παραμένει μέχρι να δω τα πράγματα να ουσιαστικοποιούνται.
Δεν μου κατσε ποτέ καλά το ότι ξεκίνησε από το facebook,θα μου πεις σημεία των καιρών,οι εθνικοί ύμνοι με τις ελληνικές σημαίες συν την παρουσία φασιστών και λοιπών,ο Μίκης με τους πασόκους πανεπιστημιακούς που την είδαν γιουβέτσι,το ότι δεν μπορούμε να έχουμε τις σημαίες μας,όσοι τις πιστεύουμε,γιατί είμαστε μακριά από όλα τα κόμματα γιατί όλα φταίνε και είναι όλα αυθόρμητα,χωρίς οργανώσεις και πολιτικό λόγο.Έτσι ξεκίνησε.
Ένας κομμουνιστής αλλά και πολίτης της σημερινής αταίριαστης κοινωνίας,που θέλει εξελικτικά η ανατρεπτικά την εξέλιξή της αν θέλει να βλέπει τα πράγματα όσο πιο κοντά στην ουσία τους πρέπει να τα βλέπει με αντικειμενικότητα και κριτική σκέψη,χωρίς συναισθηματισμούς.
Ας πάρουμε τα πράγματα ένα ένα.Το facebook γαμησέ το,το πιο εύκολο πράγμα να μαζέψεις κόσμο είναι.Οι εθνικοί ύμνοι δικαιολογημένοι,από τη σκοπιά που του ότι ο απολίτικος κόσμος τη σωτηρία της χώρας του ζητάει.Οι φασίστες είναι άνθρωποι με λαθεμένη συνείδηση που δεν έχουν καταλάβει την αντικειμενική θέση τους στην κοινωνία και τον πραγματικό εχθρό τους,αλλά εγώ να σταθώ δίπλα τους δεν μπορώ.Επίσης ο περισσότερος κόσμος αυτούς που κυβέρνησαν ψήφιζε,οπότε βάζει όλα τα κόμματα στο ίδιο καζάνι για να ρίξει ένα γενικότερα ανάθεμα,γιατί δεν τον άφησαν ποτέ να καταλάβει ότι αν δεν υπήρχαν κάποια από αυτά στη βουλή και στην κοινωνία γενικότερα να φωνάζουν και να τρέχουν στους δρόμους ούτε κατώτερο μισθό θα χε(αυτόν που έχει),ούτε καν τα όποια εργασιακά δικαιώματα έχει.
Και έτσι φτάσαμε στο όνομα αγανακτισμένοι,το οποίο μου προκαλεί ανατριχίλα γιατί όσοι έχουν ασχοληθεί με κινηματικές διαδικασίες ξέρουν ποιοι αποκαλούνταν αγανακτισμένοι πολίτες.Όπως είπε και ο Καλαμούκης το αγανακτισμένος δεν μου φτάνει ,αγανακτισμένος είναι όποιος χτυπάει το πόδι του στην καρέκλα και βρίζει την καρέκλα.
Κι εμείς σαν αριστερά τι κάνουμε;Από πάντα θέλαμε να βγάλουμε τον κόσμο έξω.Να βγει ο κόσμος να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να επιλέξει μόνος του τι θέλει.Δεν ξέρω αν έχουμε την μεγάλη αλήθεια,αλλά αντικειμενικά ο μόνος αν μπορούμε να το πούμε σίγουρος δρόμος για μια πιο δίκαιη κοινωνία είναι να φτάσουμε σταδιακά σε αυτό που ανατρέπει και είναι το αντίθετο από το σύστημα που ζούμε τώρα.Έτσι θέλαμε να βγάλουμε τον κόσμο έξω και να έχει καθαρό στόχο την ανατροπή και την σταδιακή δημιουργία της δικής του αταξικής κοινωνίας.
Ο κόσμος βγήκε έξω λοιπόν,να δεχτούμε ότι θέλει την αλλαγή,αλλά όχι την ανατροπή και δεν έχει κανέναν στόχο για την επόμενη μέρα.Και που οφείλεται αυτό;Στο ότι τόσα χρόνια κάναμε και λάθος επιλογές;Στο ότι το σύστημα δεν μας άφησε να καθοδηγήσουμε προς τον δρόμο που θέλαμε;Ποτέ δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.Είναι λίγο ή πολύ το ένα,λίγο ή πολύ και το άλλο.
Και τώρα τι;Και τώρα βλέποντας ότι αρχίσαν οι συνελεύσεις,ότι ο κόσμος έβαλε νερό στο κρασί του και μας αφήνει χωρίς σημαίες και διακριτικά ας πούμε να παρεμβαίνουμε να παλέψουμε από την αρχή να σώσουμε έναν χαρακτήρα ταξικού προσανατολισμού στο κίνημα.Κι ας μας βρίζουν εμείς θα τους λέμε χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά.Στην γκρίνια να απαντάμε με αγάπη,αλλυλεγγύη και συμπαράσταση.Να πολιτικοποιήσουμε αυτόν τον κόσμο με σκοπό την συνειδητοποίηση του προς την κατεύθυνση που είναι το αντικειμενικό κοινωνικό του συμφέρον.
Και τόσα χρόνια προσπαθούσαμε να μαστε οι κηδεμόνες του για το καλό του/μας.Το παιδί μας αποφάσισε να κάνει εκτός από την κοινωνική και την προσωπική του επανάσταση,παίρνοντας αποστάσεις από αυτά που θέλαμε να του μάθουμε τόσα χρόνια για το καλό του.
Για αυτό κι ας μας βρίζει ας το πάρουμε με το καλό.Και ποτέ δεν ξέρεις.Μπορεί να τα βρει δύσκολα και να γυρίσει να κοιτάξει προς τα εμάς τη δύσκολη στιγμή ….γιατί θα θυμηθεί ότι πάντα ήμασταν εκεί!!
Μου θυμίζει μια εποχή που έψαχνα να βρω γιατί είχα βαρεθεί να βλέπω πλέον μπάσκετ.Λένε πως είναι άθλημα γεμάτο τακτική,συστήματα και σύνθετα πράγματα τα οποία δεν μπορούν να αντιληφθούν όλοι.Δεν είχα αυτή την άποψη και για αυτό πλέον μάλλον δεν αντέχω να το δω.
Σκέφτομαι 2 πράγματα.Τα κινήματα και τις σχέσεις είτε ερωτικές είτε όχι ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ψάχνουμε να βρούμε με ποιους θα συμμαχήσουμε,ποιον δρόμο θα πάρουμε πόσο διαφορετική ή καθαρή άποψη θα έχουμε.Ακολουθούμε τακτικές έτσι ώστε να μαστε πιο σίγουροι ότι θα φτάσουμε στον προορισμό.Συνήθως όμως κάπου στη διαδρομή χανόμαστε είτε από άγνοια(αρχικά),είτε από ενθουσιασμό,είτε από φόβο(από ένα σημείο και μπροστά).Κάνουμε την αυτοκριτική μας(ελπίζω) και λέμε ότι την επόμενη φορά θα πάμε χωρίς λάθη καθώς έχει μεγαλώσει η εμπειρία μας.Η ποροσωρινή αποτυχία όμως γεμίζει την εμπειρία μας με φόβο και έτσι πάμε όλο και πιο συγκρατημένα και με όλο και πιο δειλό βήμα προς τον προορισμό,καθώς πρέπει να προσέχουμε και να μην ρισκάρουμε και αποτύχουμε πάλι και έτσι κάπου στη μέση παθαίνουμε λάστιχο ή παίρνουμε τον άλλον δρόμο και γυρνάμε ασυναίσθητα πίσω.
Τα πράγματα δεν είναι ούτε απλά ούτε σύνθετα,έχουν και από τα 2 μέσα αναλόγως την πτυχή που μας απασχολεί κάθε φορά.
Αλλά πιστεύω ότι ίσως πρέπει να σταματήσουμε να φοβόμαστε μη μας κάψει το φως που λάμπει και δείχνει τον προορισμό.Αφού βλέπουμε που πρέπει να πάμε αντί να μετράμε τον ελιγμό ας κάνουμε καλύτερα ένα αμήχανο βήμα μπροστά.Αφού ξέρουμε ότι πηγαίνουμε στην ομορφιά.
Φοβόμαστε μην αποκαλύψουμε τι θέλουμε γιατί μας λένε ότι θα πληγωθούμε.Κι έτσι θα σε πάρω κι αν μου πεις όχι δεν σε παίρνω πίσω και μετά δεν θα με πάρεις και συ και έτσι θα συνεχίσουμε βυθισμένοι σε τέλματα και αδιέξοδα.
Απλά ας συνεχίσουμε,αφού βλέπουμε που πάμε.Κι ας προσεγγίσουμε με το καλό κι αυτούς που λένε βγείτε έξω χωρίς κόμματα και οργανώσεις κι αυτούς που μας έβριζαν και τώρα ψάχνουν να ακουμπήσουν κι ας πορευτούμε τουλάχιστον παράλληλα με τους πρώην που παλεύουν τον ίδιο δρόμο.
Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως που δείχνει πως είσαι ο προορισμός,πως είσαι ο δικός μου/μας προορισμός…
«Εγώ είμαι έτσι.Θέλω αυτά.Έχω αυτές τις αδυναμίες,αυτά τα προτερήματα,εσύ ή κατάλαβέ τα ή κόψε τον λαιμό σου.»
«Τα κάνω όλα αυτά για μένα και όχι για σένα.»
«Είναι επιλογή μου να είμαι καλά και είναι επιλογή σου να είσαι στη μιζέρια.»
Κάπως έτσι ξεκινά.Και εξελίσσεται στο «εγώ βολεύτηκα τα βγάζω,τρώω οι άλλοι ας γκρινιάζουν».Είτε βοήθησε ο μπάρμπας από την Κορώνη ή χώθηκα με τη μούρη στα σκατά τουλάχιστον «δεν έχω ανάγκη κανέναν».
Θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό το « είμαι ανεξάρτητος,κάνω τα θέλω μου,προχωράω μόνος γιατί αυτός είμαι και δεν αλλάζω και κάνω τις επιλογές μου».Δεν κάνω σχέση γιατί φοβάμαι μην πληγωθώ ή πληγώθηκα κάποτε.Και έτσι συνεχίζω μόνος και μόνος βολεύομαι και μόνο τη δική μου ψυχή πουλάω στο διάβολο,αλλά στο τέλος « μαζί τα φάγαμε».
Όλοι ζούμε με το εγώ.Λες και το εμείς θα μας λερώσει.Και δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας λες και είναι ακριβό και θα χαλάσει η περιεκτικότητα της ποιότητας.Και τι αξία έχει να πίνεις μόνος;;
Και στην κοινωνία πατάνε τον διπλανό μου και σφυρίζω αδιάφορα,αφού εγώ είμαι καλά.Αλλά όταν πατήσουν εμένα έχω την απαίτηση αυτός να φωνάξει.Η αντικειμενικότητα μοιάζει ουτοπική έννοια και έτσι ζούμε χαμένοι στην υποκειμενική ψευδαίσθηση.
Και η δικαιοσύνη υπάρχει ακόμα σαν έννοια;Θα υπάρχει όσο υπάρχει η αδικία.Σου λέω νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και με κοιτάς περίεργα.Σου λέω άσε το εγώ και μόνο με το εμείς θα νικήσουμε και με κοιτάς με έκπληξη.Απλώνεις το χέρι σε αυτόν που το ζητάει και σταματάνε να υπάρχουν φυλακές.
Τον τελευταίο καιρό,μην πω χρόνια άρχισε να πέφτει η όρεξη μου για το ελληνικό ποδόσφαιρο για πολλούς προφανείς λόγους και είχα ξεχάσει γιατί με είχε κερδίσει η ΑΕΚ και ό,τι αυτή πρέσβευε.Χαθήκαμε ανάμεσα σε προπονητές,διοικήσεις,χρέη,άρθρα,πούρα,βατράχια,πρωταθλήματα στα χαρτιά,σταμάτησα το γήπεδο,απομακρύνθηκα και από τις αεκτζήδικες παρέες.Είχα ξεχάσει το μεγαλείο αυτής της ομάδας,τη μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας της,τη στιγμή για την οποία είμαι περήφανος που είμαι ΑΕΚ.
Πριν 12 χρόνια αυτή η ομάδα είχε αψηφίσει τους νατοικούς βομβαρδισμούς και είχε πάει να παίξει φιλικό με την Παρτιζάν στην Γιουγκοσλαβία.Πήγε να δώσει στήριξη στον λαό της Γιουγκοσλαβίας που οι νταβατζήδες φονιάδες των λαών βομβάρδιζαν.Ήμουν 14 χρονών τότε και θυμάμαι το έβλεπα με θαυμασμό από την μικρή τηλεόραση του σπιτιού στο χωριο μου.Παραθέτω αρχικά ένα κείμενο-ανακοίνωση των πειρατών του ονείρου.
“Αδέρφια ΑΕΚτζήδες, σήμερα συμπληρώνονται 12 χρόνια από εκείνη την αξέχαστη εποποιία της 7ης Απρίλη του 1999. Τότε που η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως – ο ορισμός του Ξεριζωμού, της Προσφυγιάς και των Ιστορικών Παρακαταθηκών – έδωσε και κέρδισε το σπουδαιότερο και ηρωικότερο στοίχημα της νεότερης ιστορίας της : Το γενναίο ταξίδι μέσα στη φωτιά του πολέμου, στο μακελεμένο από τις αμερικανονατοϊκές βόμβες Βελιγράδι !
Οι σημερινές «Πειρατικές Αιχμές» είναι εξ ‘ ολοκλήρου αφιερωμένες σε αυτή την τόσο ξεχωριστή επέτειο. Έτσι λοιπόν, με τη δική μας ματιά, πάμε να θυμηθούμε ξανά…
Πέντε πούλμαν αποτελούσαν εκείνη την παράτολμη αποστολή : Πρώτοι και καλύτεροι οι ποδοσφαιριστές μας. Μπροστάρης ο αξεπέραστος Δημήτρης Μελισσανίδης που γράφοντας εκεί που δεν πιάνει μελάνι τις πιέσεις του ΝΑΤΟ, των Πρεσβειών και της…ΕΝΙΚ (θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου) , έλαβε την μεγάλη απόφαση !
Με επικεφαλής, λοιπόν, την Α.Ε.Κ., ξεκίνησαν εκατοντάδες εκπρόσωποι συλλόγων, σωματείων, αθλητικών και κοινωνικών φορέων, πολιτευτές, δημοσιογράφοι και το…πουλμανάκι (το αξέχαστο Νo 4) με τους αντιπροσώπους των clubs της ΑΕΚΑΡΑΣ στην γαλαρία ! Ανάμεσά τους και οι “Πειρατές του Ονείρου”, μαζί και ο γράφων.
Ξεφυλλίζοντας το αρχείο των Πειρατών του Ονείρου, διαβάζω, στις 31 Μαρτίου 1999, κάποιες ημέρες δηλαδή πριν την ιστορική απόφαση της Α.Ε.Κ, εκείνη την (πραγματικά διαχρονική) ανακοίνωση-προάγγελο του club μας. Ανάμεσα στα άλλα ξεχωρίζω και τα παρακάτω:
«Οι πολεμοκάπηλοι νταβατζήδες των ΗΠΑ και της Ευρώπης αποφάσισαν να χαράξουν με το αίμα των λαών νέα σύνορα στα Βαλκάνια, εκτοπίζοντας από τον χάρτη όσους αντιστέκονται. Ήδη κάνουν την πρώτη πρόβα θανάτου στον αδελφικό λαό της Σερβίας. Τα κανάλια και οι εφημερίδες έκαναν θέαμα τον πόλεμο και οι καλοβολεμένοι υπήκοοι κάνουν χάζι από τον καναπέ τον Όλεθρο (…..) Εμείς οι Ενωσίτες, η γενιά του δικέφαλου αετού, τα παιδιά των ξεριζωμένων προσφύγων, δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς ή σιωπηλοί μπροστά στο ανθρώπινο μακελειό που διαδραματίζεται στη γειτονική μας χώρα. Η περήφανη κιτρινόμαυρη ιδεολογία της προσφυγιάς είναι αλληλέγγυα προς κάθε δοκιμαζόμενο και καταδιωγμένο λαό από όπου και αν κατάγεται ! Πέρα από σύνορα, όρια και τεχνητούς διαχωρισμούς, όπου υπάρχει προσφυγιά, πόνος και θλίψη εμείς θα είμαστε δίπλα ! Πόσο μάλλον όταν ο πόλεμος είναι μια σπιθαμή παραπέρα. Η “δική μας Α.Ε.Κ” δεν είναι άχρωμη και άγευστη εταιρία ή επιχείρηση. Είναι το αειθαλές σύμβολο της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης σε κάθε πληγωμένο άνθρωπο ή λαό (…..). Μέσα στα πλαίσια αυτά, η “Συσπείρωση Οπαδών Α.Ε.Κ-Πειρατές του Ονείρου” προτείνει στην ΠΑΕ ΑΕΚ τα κάτωθι : α) Διοργάνωση μεγάλου φιλικού αγώνα με Σέρβικη ομάδα. β) Αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη γείτονα χώρα. γ) Τήρηση ενός λεπτού σιγής στο γήπεδο για τους ηρωικούς πεσόντες του πολέμου…».
Αυτά λέγαμε τότε οι “Πειρατές του Ονείρου” και κλείναμε εκείνη την αξέχαστη “ανακοίνωση – κάλεσμα” με την φράση : «Αξίζει φίλε να παλεύεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει….» ! Ελάχιστα 24ωρα μετά, η ΑΕΚΑΡΑ, του τότε, φρόντιζε εμπράκτως να μετατρέψει τις επιθυμίες του κόσμου της σε άμεση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ !
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι προηγήθηκε του ταξιδιού…..
ΘΥΜΑΜΑΙ την συνέντευξη τύπου της επίσημης ΑΕΚ στην Αθήνα, μπροστά στους αμήχανους εκπροσώπους των εγχώριων και διεθνών μέσων ενημέρωσης που αδυνατούσαν να το πιστέψουν… Θυμάμαι και το πανηγυρικό κλίμα στο δικό μας club. Όλες οι αίθουσες του συνδέσμου μας ήταν ασφυχτικά γεμάτες από κόσμο, ενώ τα συνθήματα και τα…«ΑΕΚ,ΑΕΚ,ΑΕΚ» δονούσαν την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Ξέραμε που θα πηγαίναμε αλλά αληθινά δεν μας ένοιαζε τίποτε. Η συμμετοχή μας στην αποστολή ήταν το μόνο που μας απασχολούσε….
ΘΥΜΑΜΑΙ στο αεροδρόμιο όλους όσους ήλθαν να αποχαιρετήσουν την Ένωση. Την συγκίνηση, τις ευχές, τα λόγια και τα….καθόλου λόγια. Θυμάμαι τον Μάκη τον Τριανταφυλλόπουλο να δηλώνει πόσο περήφανος ένοιωθε για εκείνη την Α.Ε.Κ. Θυμάμαι τους γνωστούς, τους φίλους, τους περίεργους. Τα αδέρφια από την ορίτζιναλ, την θύρα21, τα Πατήσια, το Καλαμάκι, την Κατερίνη, όλοι μονιασμένοι όσο ποτέ (ας το θυμόμαστε που και που όλοι μας αυτό)… Αλησμόνητο και “το σκηνικό” μέσα στο αεροσκάφος που πήγε…..να φουντάρει από τα συνθήματα και “τον τρελό πανικό” κατά την διάρκεια της πτήσης.
Αυτό ήταν το κλίμα. Με το χαμόγελο στα χείλη πήγαινε η Α.Ε.Κ. εκεί που ελάχιστοι θα τολμούσαν. Στο όνομα της Ειρήνης, της Αλληλεγγύης, της Συναδέλφωσης των Βαλκανικών Λαών, κόντρα στον παραλογισμό του άδικου πολέμου.
Το πρώτο βράδυ, κατά την διαμονή μας στη Βουδαπέστη, το γλεντήσαμε δεόντως λες και πηγαίναμε σε…εκδρομή ρουτίνας ! Εκείνοι οι δόλιοι οι Ούγγροι είχαν κολλήσει στο… «you are crazy» όταν τους πληροφορούσαμε που θα βρισκόμασταν την επόμενη μέρα. Μάλλον μας είχαν περάσει για…εξωγήινους !
ΘΥΜΑΜΑΙ πολύ αργά το βράδυ, τον Μητσάρα τον Μελισσανίδη να παρακολουθεί “live” σε μία τεράστια οθόνη, του ξενοδοχείου όπου διαμέναμε, τους ανελέητους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι. Εμφανώς ανήσυχος, καθώς αντιλαμβάνονταν βέβαια το μέγεθος της ευθύνης, αλλά και με εκείνο το γνωστό χαμόγελο να δηλώνει ευθύς αμέσως: « θα φτάσουμε ότι και να γίνει, την ΑΕΚΑΡΑ δεν την σταματάει τίποτε » !
Δύσκολα θα φύγει από το μυαλό μου εκείνο το ατέλειωτο μοναχικό ταξίδι που ξεκίνησε το επόμενο πρωί, όπου από την Βουδαπέστη διασχίσαμε οδικώς την Ουγγαρία φτάνοντας στα σύνορα με την εμπόλεμη Σερβία. Τα «αστεία» είχαν πλέον τελειώσει, έρχονταν τα δύσκολα. Οι Ούγγροι τελωνοφύλακες με…ναζιστικό κυριολεκτικά ύφος, και προφανώς με άνωθεν εντολή, μας “καψονάρησαν” χοντρά στα σύνορα. Στόχος η καθυστέρηση της αποστολής στο ραντεβού με την Παρτιζάν. Υπέροχα όμως και “τα μπινελίκια” του αγέραστου Μανόλη Γλέζου στους Ούγγρους. Επί τη ευκαιρία πληροφορηθήκαμε και για τις ιστορικές σχέσεις τους με…τον Χίτλερ!
Περάσαμε όμως, έστω και αργά, σε….σύμμαχο έδαφος !
ΘΥΜΑΜΑΙ τα πέντε κιτρινόμαυρα πούλμαν να καταπίνουν, ολομόναχα, τα χιλιόμετρα προς το Βελιγράδι και το μάτι να χάνεται μέσα στην απέραντη ερημιά και τη μελαγχολία της Σερβικής γης. Σε πάρα πολλές περιοχές ήταν έκδηλα τα σημάδια της πολεμικής μανίας των ληστρικών γερακιών της «πολιτισμένης» Δύσης: Εγκαταλειμμένες αγροικίες, κατεστραμμένα χωριά, κρατήρες…από βόμβες και πέντε πούλμαν να πηγαίνουν, να πηγαίνουν…
Οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν αναμεταξύ μας και αν αποφάσιζα να γράψω τι λέγαμε, αντικρίζοντας αυτές τις εικόνες, αντί για λέξεις θα έβαζα ατέλειωτα “μπίπ” για αυτούς που αυτοπλασσάρονται δήθεν σαν δημοκράτες και σωτήρες του κόσμου ! Τέλος πάντων….
Όσο όμως πλησιάζαμε προς τον τελικό προορισμό μας τόσο και η διάθεσή μας άλλαζε. Χαμός στο πούλμαν μας. «ΑΕΚΑΡΑ ΟΛΕ – τίποτα, τίποτα, δεν μας σταματά» και τα λοιπά ….
ΘΥΜΑΜΑΙ την είσοδό μας στο Βελιγράδι. Σταματήσαμε μπροστά σε εκείνη την ιδιόμορφη αψίδα θριάμβου και ο απλός κόσμος περικύκλωσε τα λεωφορεία προσφέροντάς μας “ψωμί και αλάτι” σύμφωνα με το έθιμο της σερβικής φιλοξενίας. Εκείνο το « είστε οι ΜΟΝΟΙ που μας σκέφτεστε » ήταν ίσως η καλύτερη ανταμοιβή. Και εμείς, να ανεμίζουμε τις σημαίες της Α.Ε.Κ. μαζί με τις Σέρβικες, εξηγώντας τους ποια είναι η Α.Ε.Κ. από που έρχεται και τι εκφράζει. Άλλες εποχές τότε….
Μία σύντομη “περατζάδα” στην πόλη του Βελιγραδίου δεν άφηνε καμία αμφιβολία για το δίκαιο της αποστολής μας. Πολτοποιημένα κτίρια από τις οβίδες των ΑμερικανοΕυρωπαίων απελευθερωτών….Το ορφανοτροφείο στο κέντρο της πόλης κάρβουνο κι αυτό από τις “έξυπνες” βόμβες τους. Και “εις απάντησιν” οι κατεστραμμένες πρεσβείες των ΗΠΑ, της Αγγλίας, κτλ, κτλ. Η ελληνική όμως άθικτη, πεντακάθαρη. Τρελαθήκαμε….
Τελευταίο συγκρατώ το, γραμμένο σε ένα τοίχο, συνθηματάκι : «sorry Mr. Clinton, δεν ξέραμε ότι ήταν αόρατο» (αναφέρονταν στο υπερσύγχρονο και δήθεν αλώβητο αμερικάνικο “Στέλθ” που όμως είχαν καταρρίψει οι Σέρβοι) !
Επόμενος σύντομος σταθμός μας στο Μέγαρο, με την εξαιρετική υποδοχή από τον Πρόεδρο της Σερβικής Δημοκρατίας !
ΘΥΜΑΜΑΙ τι έγινε μόλις μπαίναμε στο ιστορικό στάδιο της “Παρτιζάν Βελιγραδίου”. Είναι κάποια πράγματα που ειλικρινά δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε ένα άψυχο χαρτί. Καπνογόνα, τραγούδια, συνθήματα, ύμνοι της Α.Ε.Κ. και της ΠΑΡΤΙΖΑΝ. Τα μάατριξ του σταδίου έγραφαν : «Ήλθαν οι Έλληνες, δηλαδή οι ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ» ! Είχε έλθει όμως και το 6ο πουλμανάκι, μέσω Βουλγαρίας, με 50 ακόμη κιτρινόμαυρα αδέρφια μας. Χαμός !!!
Οι “αλήτες οργανωμένοι” προτίμησαν βέβαια τις κερκίδες παρά τα επίσημα θεωρεία. Θυμάμαι που αναρτήσαμε στο πιο ψηλό σημείο του σταδίου το πανό με το κατάλληλο για την περίσταση σύνθημα: «USA – NATO KILLERS» ενώ οι Σέρβοι μας επευφημούσαν με το σήμα της Νίκης !
Θυμάμαι τις λάμψεις των βεγγαλικών, τον καπνό που δεν μας άφηνε να δούμε στο ένα μέτρο. Θυμάμαι που οι Σέρβοι φώναζαν ακατάπαυστα στα….Ελληνικά (!) αντιαμερικάνικα συνθήματα. Θυμάμαι το «ΑΕΚ-ΑΕΚ-ΑΕΚ» να το βροντοφωνάζει συνεχώς, και για πάνω από ένα τέταρτο, όλο το γήπεδο. Την εναλλαγή του «ΑΕΚ-ΠΑΡΤΙΖΑΝ» και αντίστοιχα του «ΠΑΡΤΙΖΑΝ-ΑΕΚ» μέχρι τελικής πτώσης ! Θυμάμαι τους παίκτες και των δύο ομάδων να απλώνουν στην σέντρα ένα τεράστιο πανό που έγραφε «NATO STOP THE BOBBING» και τις ελληνικές και σερβικές σημαίες να κυματίζουν αντάμα….
ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ…..το αποτέλεσμα του αγώνα ! Μικρή σημασία έχει άλλωστε. Το ματς εξάλλου διακόπηκε κάποια στιγμή, καθώς Έλληνες και Σέρβοι μπήκαμε στο γήπεδο αγκαλιά πανηγυρίζοντας αυτή την ΚΟΙΝΗ ΝΙΚΗ της Φιλίας και της Ειρήνης απέναντι στην φρικαλεότητα του πολέμου.
Κάπου, κάποια στιγμή, ανταλλάξαμε τσιγάρο με την Σίλια και τον Γκόραν και εκεί πάνω στην κουβέντα συγκράτησα τα λόγια τους : «Αδέρφια Έλληνες να το ξέρετε δεν θα τους αφήσουμε να μας υποτάξουν. Και ο τελευταίος από εμάς θα γίνει Παρτιζάνος αλλά δεν θα τους αφήσουμε. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε με τις σειρήνες αλλά καλύτερα έτσι παρά σκλάβοι. Ευχαριστούμε την Α.Ε.Κ, κάποτε θα έρθουμε στην δεύτερη πατρίδα μας την Ελλάδα…».
Θυμάμαι που ο πειρατής “Κουβανός” είχε δακρύσει. Πολλές φορές στις μετέπειτα συζητήσεις μας είχαμε αναρωτηθεί εάν εκείνα τα παιδιά είχαν επιζήσει ή ……
Kάτι τέλος που έχει επίσης αποτυπωθεί στη μνήμη μου με συγκίνηση, είναι το γεγονός ότι αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, και κατά τη διάρκεια μιας “μίνι δεξίωσης” που παρέθεσε η Παρτιζάν προς τιμήν της Α.Ε.Κ., οι Σέρβοι με τρομερό άγχος μας παρότρυναν να αναχωρήσουμε αμέσως για να μην κινδυνεύσουμε από την επανέναρξη των βομβαρδισμών….
ΘΥΜΑΜΑΙ, ξεμακραίνοντας στον άπειρο δρόμο της επιστροφής, τη νύχτα να αγκαλιάζει πυκνά το Βελιγράδι που ξοπίσω μας καίγονταν ξανά….
*Για την υπογραφή:
“CAPTAIN MORGAN”
Εκ των ” ΠΕΙΡΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ “
Υ.Γ : Η Ιστορία, το Συναίσθημα και οι Αναμνήσεις κρατούν ζωντανούς τους Λαούς και όχι ο επιχειρηματισμός και ο άψυχος τεχνοκρατισμός. Ευχαριστώ την Α.Ε.Κ που μου πρόσφερε αυτή την μοναδική εμπειρία. Έως ότου κλείσω τα μάτια μου ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ !”
Κείμενο του ριζοσπάστη εκείνης της περιόδου
“”Αδέρφια σας ευχαριστούμε πολύ. Η παρουσία σας εδώ είναι πολύ σημαντική για μας. Δε θα μπορέσουμε ποτέ να σας το ξεπληρώσουμε και ελπίζουμε να μην χρειαστεί ποτέ να σας το ανταποδώσουμε. Στείλτε σ’ όλο τον κόσμο το μήνυμα πως οι Σέρβοι αντέχουν και αντιστέκονται. Αγαπάμε και θέλουμε την Ειρήνη. Αλλά δε διαπραγματευόμαστε την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας“. Ο αστυνομικός στα γιουγκοσλαβικά σύνορα εκφράζει με τα λόγια και το βλέμμα του την πλειοψηφία των συμπατριωτών του. Την ώρα που οι μπάρες σηκώνονται και τα πούλμαν ξεκινούν για το ουγγρικό έδαφος, κάποιοι από τους ακρίτες φύλακες μάς χαιρετούν στρατιωτικά. Σε στάση προσοχής με την παλάμη τεντωμένη, να δείχνει το έμβλημα της Γιουγκοσλαβίας. Δε φοράμε χακί, δεν έχουμε αξιώματα, δεν είμαστε στρατιωτικοί. Είμαστε όμως συνοδοιπόροι και συμπαραστάτες στον δύσκολο αλλά περήφανο αγώνα τους. Μας νιώθουν στο πλευρό τους και στα πρόσωπά μας τιμούν όσους εξακολουθούν να μη σκύβουν το κεφάλι.
Η ώρα έχει φτάσει περίπου 11 (τοπική, 12 Ελλάδας) το βράδυ. Σε λίγο περνάμε στο ουγγρικό έδαφος και γεωγραφικά το ταξίδι μας στη Γιουγκοσλαβία τελειώνει. Μόνο όμως από αυτή την πλευρά. Γιατί η μοναδική εμπειρία της συμμετοχής στο “ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ”, μάς “σημάδεψε” για μια ζωή. Ο φιλικός αγώνας Παρτιζάν – ΑΕΚ ήταν μόνο η αφορμή. Δεν ήταν η “Ιθάκη” μας. Οι ώρες της Μεγάλης Τετάρτης αποδείχτηκαν… μικρές. Για να βιώσουμε τις πιο ακραίες συνέπειες της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των Αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) σε μια χώρα αδούλωτη. Και ταυτόχρονα να ζήσουμε την περηφάνια των Σέρβων, να νιώσουμε τι σημαίνει αλληλεγγύη και αδελφοσύνη των λαών.
Οι γέφυρες δεν γκρεμίστηκαν
Ενα από τ’ αξιομνημόνευτα της συγκεκριμένης αποστολής. ήταν το κοινό αίσθημα ετερόκλητων ανθρώπων. Ιδεολογικές, φιλοσοφικές ή άλλες διαφορές (έστω και προσωρινά) γεφυρώθηκαν. Ανθρωποι που ξεκίνησαν από αντίθετες πολλές φορές αφετηρίες, κατέληξαν στον ίδιο προορισμό. Το δίκιο αποδείχτηκε ισχυρότερο από διαχωριστικές γραμμές. Και ανεξάρτητα απ’ ό,τι πρεσβεύει κάθε ένας από τους επιβάτες στο “ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ”, η καταδίκη του πολέμου και η απαίτηση για άμεση επιστροφή στη νομιμότητα, έγινε με μια ενιαία και στεντόρεια φωνή.
Η ιδέα της συνάντησης άρχισε σε μια φιλική συζήτηση κάποιων διοικητικών στελεχών της ΑΕΚ. Αφού εξετάστηκαν διάφορα ενδεχόμενα (π. χ. μεικτή ελληνική ομάδα, πρόσκληση γιουγκοσλαβικής για παιχνίδι σε ουδέτερο έδαφος κλπ.) η πρόταση άρχισε να παίρνει την τελική της μορφή. Αρχισαν επαφές, οι “κιτρινόμαυροι” ποδοσφαιριστές (προς τιμήν τους) προσφέρθηκαν, η γιουγκοσλαβική πλευρά απάντησε θετικά και η απόφαση για τη διεξαγωγή φιλικούΠαρτιζάν – ΑΕΚ στο Βελιγράδι, τη Μεγάλη Τετάρτη 7/4/’99 πάρθηκε. Πάρα πολλοί εκδήλωσαν ενδιαφέρον συμμετοχής.
Μοναδική απούσα η ελληνική κυβέρνηση που παρέμεινε πιστή στην υποτελή πολιτική της. Μπορεί (επίσημα) να μην αντιτάχθηκε αλλά δε βοήθησε κιόλας. Γνωρίζοντας την τακτική της, η ΠΑΕ ΑΕΚ δε ζήτησε έγκριση αλλά την έφερε προ τετελεσμένων, απλά ενημερώνοντάς την πως θα γίνει φιλικό. Κατατέθηκε όμως επίσημο αίτημα για χορήγηση στρατιωτικού αεροπλάνου C – 130, που θα μετέφερε την αποστολή στο Βελιγράδι ώστε ν’ αποφευχθεί η ταλαιπωρία. Επίσημα, ακόμα η κυβέρνηση του κυρίου Σημίτη δεν έχει απαντήσει… Παρασκηνιακά, σύμφωνα με πληροφορίες, έστειλε μήνυμα να μην την εμπλέκουν και τη φέρνουν σε δύσκολη θέση…
Παρ’ όλα αυτά “το ποτάμι δε γυρίζει πίσω”. Το σχέδιο καταστρώθηκε προβλέποντας κάθε ενδεχόμενο. Η πρώτη επιλογή, μέσω Νόβισαντ, κατέρρευσε μαζί με τη γέφυρα που γκρέμισαν οι ΝΑΤΟικοί. Υπήρχαν όμως και άλλες εναλλακτικές. Σχεδόν στην ίδια περιοχή, να περιμένουν πλωτά που θα περνούσαν την αποστολή από το Δούναβη και από ‘κει με άλλα πούλμαν θα έφτανε στο Βελιγράδι. Η από μια πλωτή γέφυρα που παραμένει κλειστή αφού δε χρησιμοποιείται πολύ και δεν μπορούν να την καταστρέψουν. Τελικά δε χρειάστηκε τίποτα απ’ αυτά γιατί η μια από τις μόνιμες γέφυρες έμεινε όρθια.
Το οδοιπορικό της ελπίδας…
Ξημερώματα Τετάρτης, η αποστολή αναχώρησε από τη Βουδαπέστη και μετά από περίπου δίωρο ταξίδι, έφτασε στα ουγγρογιουγκοσλαβικά σύνορα. Η τυπικότητα και η σχολαστικότητα των Ούγγρων, αποδείχτηκε πως δεν αφορούσε μόνο λόγους ασφαλείας. Είναι χαρακτηριστικό πως στην επιστροφή, απαίτησαν να βγουν από τις μπλούζες τ’ αυτοκόλλητα με τους στόχους. Οσο αυτό δε γινόταν, αρνούνταν να επιτρέψουν την είσοδο!!…
Οντας στην ουγγρική πλευρά και αναμένοντας την άδεια να εισέλθουμε στο γιουγκοσλαβικό έδαφος, το μάτι πέφτει σ’ έναν πυργίσκο. Στην κορυφή του, ένας πελαργός χτίζει τη φωλιά του. Την όμορφη εικόνα αμαυρώνει η σκέψη ότι κάποια χιλιόμετρα μακρύτερα ορισμένοι καταστρέφουν ανερυθρίαστα τις ανθρώπινες φωλιές. Περίπου στις 9.50 το πούλμαν της ομάδας και ένα ακόμα με συνοδούς και μερικούς (τυχερούς) δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, περνάει. Οι υπόλοιποι παρέμειναν πολύ ώρα πίσω και δεν έζησαν μοναδικές στιγμές.
Από την πλευρά της Γιουγκοσλαβίας, μάς περιμένει ο αντιπρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Μ. Κάρατζιτς. Οι εκδηλώσεις και τ’ αυθόρμητα λόγια τα δικά του αλλά και των αστυνομικών φορτίζουν πολύ την ατμόσφαιρα. Μας ενημερώνουν πως το προηγούμενο ήταν το χειρότερο βράδυ από την έναρξη των βομβαρδισμών. “Είμαστε όμως χαρούμενοι που σας βλέπουμε. Για μας η σημερινή μέρα είναι γιορτή”, μας λένε “μ’ ένα στόμα” και τα μάτια ένθεν κακείθεν αρχίζουν να θολώνουν. Με τη συνοδεία περιπολικού ξεκινάμε την πορεία για το Βελιγράδι.
Δεξιά και αριστερά υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις με χωράφια και κάποια χωριά. Η φρικαλεότητα των ΝΑΤΟικών δεν τους επηρεάζει. Εξω από τα σπίτια υπάρχουν απλωμένα ρούχα, ενώ τα τρακτέρ οργώνουν τη γη. Σε πείσμα των “συμμάχων” οι Σέρβοι θέλουν και θα ζήσουν. Μπορεί οι ΝΑΤΟικοί να καταστρέφουν αλλά αυτοί δημιουργούν. Στην πράξη αποδεικνύουν πως δεν κάμπτονται. Κάποιος επικοινωνεί με την Ελλάδα και μας πληροφορεί ότι το βράδυ σχεδόν ισοπεδώθηκε το χωριό Αλέξινατς και η τηλεόραση δείχνει αποτρόπαιες εικόνες από τ’ αθώα θύματα. Ακόμα και αν η απόσταση βιώματος και εικονοπλασίας είναι τεράστια, το στομάχι σφίγγει.
“Σας ευχαριστούμε…”
Οι οδηγοί μάς χαιρετούν είτε κορνάροντας, είτε αναβοσβήνοντας τα φώτα. Φτάνουμε στο Φέκετιστς, όπου γίνεται μια στάση για φαϊ. Παρατεταγμένοι μάς περιμένουν κάποιοι παράγοντες της περιοχής. Λόγια καρδιάς βγαίνουν από το στόμα τους. “Μας δίνετε μεγάλη υποστήριξη στη μάχη μας ενάντια στις βαρβαρότητες. Σας ευχαριστούμε για την ανθρωπιά και την αδελφοσύνη σας. Η ελληνοσερβική φιλία θα ζήσει για πάντα”.
Τα ονόματα δεν έχουν σημασία. Ετσι και αλλιώς τα μάτια δε βλέπουν καλά. Εχουν ξεχειλίσει από συγκίνηση. Μια κοπέλα με τοπική ενδυμασία κρατάει ένα δίσκο που ‘χει πάνω μια κουλούρα και μια κούπα με αλάτι. Ολοι κόβουμε ένα κομμάτι, το βουτάμε στ’ αλάτι και το τρώμε. Ενδειξη παντοτινής φιλίας. Απαντες προσπαθούμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας. Μάταια. Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν και καταλαμβάνουν το είναι μας. Στα μάτια και τα πρόσωπα των Σέρβων “διαβάζεις” εύκολα κάποια πράγματα. Την ευγνωμοσύνη, την περηφάνια, την αξιοπρέπεια αλλά και την πίστη για το δίκιο τους.
Αλλη μια ανάλογη στιγμή ζήσαμε όταν στα περίχωρα του Νόβισαντ μάς περίμεναν εκπρόσωποι των ομάδων στην περιοχή και ανταλλάξαμε αναμνηστικά και λόγια φιλίας. Στο δρόμο σχεδόν πάντα το ίδιο σκηνικό. Σπίτια, χωράφια άνθρωποι που εργάζονται. Βρισκόμαστε περίπου 42 χλμ. πριν το Βελιγράδι. Ο ήλιος “αγκαλιάζει” τη γιουγκοσλαβική επικράτεια και στο γαλανό ουρανό πετούν 3 γεράκια. Σ’ αντίθεση μ’ αυτούς που καταχράστηκαν τ’ όνομά τους, ενδιαφέρονται μόνο για την τροφή τους. Σέβονται τη ζωή και τη φύση, δε χρησιμοποιούν αλόγιστα τη δύναμή τους. Γιατί ξέρουν πως αργά ή γρήγορα αυτό θα τα καταστρέψει.
Την πρώτη στρατιωτική παρουσία συναντάμε κοντά στο χωριό Μπάσκα. Δίπλα στη γέφυρα υπάρχουν κάποια αντιαεροπορικά και ορισμένοι φαντάροι. Οσο πλησιάζουμε το Βελιγράδι, τόσο η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων πληθαίνει. Στα περίχωρα συναντάμε ένα χωράφι με παλιοσίδερα. Ανάμεσά τους υπάρχει ένα αεροπλάνο εξ ολοκλήρου σκεπασμένο με σακούλες σκουπιδιών και πλήρως εξοπλισμένο. Λίγο παρακάτω, σ’ έναν χωματόδρομο, ένα ακόμα, χωρίς όμως κάλυψη. Παντού στα τζάμια έχουν κολλήσει ταινίες, ώστε να μην είναι πολύ ευάλωτα στο ωστικό κύμα (όταν φυσικά προέρχεται από μεγάλη απόσταση).
Την ίδια στιγμή όμως η ζωή κυλάει κανονικά, όσο φυσικά αυτό είναι δυνατό. Οι Σέρβοι προσαρμόστηκαν στην πραγματικότητα και δεν επιτρέπουν στους ΝΑΤΟικούς να τους εξοντώσουν ηθικά. Κινούνται στους δρόμους, πάνε στις δουλιές τους, τα παιδιά παίζουν, κάποιοι άλλοι κάθονται στο καφενείο ή στον κήπο του σπιτιού τους. Θαρρείς και παίρνουν δυνάμεις από τον ήλιο, που αποτελεί μια από τις πηγές ζωής.
Τα δρώμενα στο γήπεδο ανεβάζουν ξανά τη συναισθηματική φόρτιση. Εκδηλώσεις αλληλεγγύης, φιλίας, περηφάνιας. Πανό και συνθήματα που καταγγέλλουν τις ΝΑΤΟικές βαρβαρότητες. Οι Σέρβοι διατρανώνουν ποικιλοτρόπως την απόφασή τους, να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στη ζωή, στην αξιοπρέπεια, στην περηφάνια. Με αξιοθαύμαστη υπομονή αντέχουν τις δυσκολίες και ξεπερνούν τα προβλήματα. Δεν υποκύπτουν και αυτό φαίνεται σε κάθε εκδήλωσή τους. Υποδέχονται τους Ελληνες όρθιοι και χειροκροτούν. Από τα ηχεία ακούγονται ελληνικά τραγούδια.
Ο αγώνας έχει ελάχιστη σημασία, ως παιχνίδι, και όλοι επικεντρώνονται στο μήνυμά του. Κάποιοι πιτσιρικάδες φορούν μπλούζες που μπροστά έχουν το στόχο και πίσω γράφουν “ποδόσφαιρο για την Ειρήνη”. Παραδίδουν στους παίχτες της Παρτιζάν και της ΑΕΚ ένα πανό που γράφει στ’ αγγλικά: “ΝΑΤΟ σταμάτα τους βομβαρδισμούς, σταμάτα τον πόλεμο”. Το παιχνίδι διακόπτεται από την είσοδο του κόσμου στο γήπεδο, που ξανά διατρανώνει την απαίτησή του, να επιστρέψει η Ειρήνη στη χώρα του.
Η ελληνοσερβική φιλία είναι ζωντανή
Στην επιστροφή τα “σημάδια” της κούρασης κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν είναι όμως ικανά, να καλύψουν τα συναισθήματα που μας πλημμυρίζουν. Είμαστε ικανοποιημένοι γιατί βρεθήκαμε εκεί, γιατί ζήσαμε μοναδικές στιγμές. Το σκοτάδι περιβάλλει την ατμόσφαιρα, όχι όμως τις καρδιές και το μυαλό μας. Η ελληνοσερβική φιλία είναι ζωντανή και δεν κινδυνεύει από την πολιτική υποτέλειας της κυβέρνησης. Προσωρινά οι λίγοι νομίζουν πως έχουν το πάνω χέρι αλλά αυτό είναι ψευδαίσθηση. Η λαϊκή θέληση για ΕΙΡΗΝΗ, ΦΙΛΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, θα επικρατήσει. Οι Σέρβοι αντέχουν και μαζί με τους υπόλοιπους λαούς θα επιβάλλουν τη θέλησή τους. Απλά γιατί, “αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο”…”
Kαι για κλείσιμο ένα βίντεο για εκείνη την ημέρα
Στον Δημήτρη από το Μπραχάμι που τις Κυριακές ανεβαίναμε να δούμε την ΑΕΚ και τώρα έχουμε χαθεί.
Στο προηγούμενο κείμενο δεν έγραψα όλα όσα ήθελα.Για αυτό συνεχίζουμε από κει που μείναμε και από εκεί που δεν αναλύσαμε.Μου είναι δύσκολο να γράψω κάθε φορά όλο το συνειρμό,γιατί έρχεται ο καινούργιος και δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω όπως πρέπει τον προηγούμενο.
Ο φαρμακοποιός ξεκίνησε ως ένας επιστήμονας που παρασκεύαζε κάποια φάρμακα και κυρίως τα πουλούσε.Με την ανάπτυξη του καπιταλισμού άρχισε μια διαπάλη ανάμεσα στον επιστήμονα και τον έμπορο φαρμακοποιό και όσο τα χρόνια περνούσαν δυνάμωνε ο δεύτερος.Με την σημερινή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος,την προσπάθεια των μεγάλων να φάνε όσα περισσότερα μπορούν όσο προλαβαίνουν άρχισαν να πέφτουν τα εμπορικά κέρδη,φαρμακεία να μπαίνουν μέσα,καθώς τα ταμεία χρωστάνε μήνες και ο κόσμος έχει να δώσει για άλλα λεφτά δεν θα αγοράζει όπως αγόραζε καλλυντικά και παραφάρμακα.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο τελευταίο νομοσχέδιο που θα πέρναγε ο Λοβέρδος,που όποτε τον αναφέρω στον πατέρα μου τρελαίνεται,αλλά εν τέλει κ μετά τις τόσες απεργίες και εκτός αν υπήρξε κάτι άλλο που δεν το ξέρω πέρασε περίπου τα μισά από όσα ήθελε.Ο φαρμακοποιός κατάλαβε ότι τα δανεικά μικροαστικά προνόμια που του χαν δώσει θα τα παίρνανε πίσω.Το σχέδιο ήταν ξεκάθαρο.Θα άνοιγαν φαρμακεία τα μεγάλα σουπερμάρκετ και οι βιομηχανίες φαρμάκων και θα νοίκιαζαν τον φαρμακοποιό που θα τους δούλευε το μαγαζί.Ο φαρμακοποιός από μικροαστός θα αποτελούσε εξέχον μέλος του επιστημονικού προλεταριάτου.
Το ότι δεν πέρασαν αυτά τα μέτρα τώρα δεν σημαίνει ότι σώθηκε ο κλάδος με τη μορφή που χε χτες.Δεν νομίζω ότι ο πόλεμος τελείωσε.Και σε μια κοινωνία όπου η εργατική τάξη ποδοπατείται δεν θα την γλιτώσουν οι μικροαστοί.Και είναι πολύ πιθανό οι μεγάλοι να τους προλεταριοποιήσουν μέχρι να πεις κίμινο.Απλά τώρα ένιωσαν καλά το παλούκι να έρχεται και η όποια αλαζονεία σε μεγάλο ποσοστό πήγε περίπατο.
Το φάρμακο δεν είναι εμπόρευμα.Ο φαρμακοποιός είναι ένας επιστήμονας.Οι παππούδες που έρχονται και ζητάνε την συμβουλή σου δεν σε βλέπουν ως έμπορο αλλά ως ελπίδα τους να νιώσουν καλύτερα καθώς εσύ έχεις σπουδάσει τη γνώση του να λύνεις τα προβλήματα υγεία τους.Και είναι άλλο να τους λες πάρε αυτό όπως ο γιατρός άλλο να σαι αυτός που τους το δίνει.Υπάρχουν μέρη που ο φαρμακοποιός κάνει και τον γιατρό.Είσαι επιστήμονας βοηθάς την βελτίωση και την εξέλιξη της κοινωνίας.Ο φαρμακοποιός θα έπρεπε να αμοίβεται για την προσφορά του.Όχι για το πόσα σαμπουάν πουλάει.Έγινε μεσάζοντας και τελικός κρίκος στην αλυσίδα που περνάνε στον κόσμο οι μεγάλες βιομηχανίες.Αλλά οι κοινωνίες έχουν την ροπή να εξελίσσονται και όταν αυτό το σύστημα αντικατασταθεί αρχικά από την άρνησή του,έτσι και η διαπάλη στον φαρμακοποιό θα γείρει προς το μέρος του επιστήμονα.
Το φάρμακο δεν είναι εμπόρευμα.Και όπως μου γραψε στο προηγούμενο κείμενο ο Μπρέζνιεφ «τι είναι αυτό που δεν πειράζει αν δεν το έχουν όλοι, αλλά μόνο όσοι έχουν τα φράγκα να το αγοράσουν;».Αν ξέρει κάποιος κάτι ας μου το γράψει.
Βρεθήκαμε λοιπόν με τον «ιταλό» σύντροφο και τρέχαμε να προλάβουμε τη συνέλευση της αρχιτεκτονικής,της κατειλλημένης αρχιτεκτονικής,όπου θα συζητούσαμε τα συμπεράσματα των πρώτων βδομάδων του αγώνα και πως θα τον συνεχίσουμε.
Φτάνοντας εκεί και μπαίνοντας στο κτίριο βλέπουμε ότι μόνο η αριστερή πτέρυγα της σχολής ήταν υπό κατάληψη….Σημαδιακό ίσως…Βρήκαμε την αίθουσα της συνέλευσης όπου ήταν κατάμεστη.Εκεί συναντήσαμε και έναν ας πούμε αριστερό ιταλό φίλο μας που ήταν ενθουσιασμένος.
Ξεκινά η συνέλευση μισή ώρα μετά,ντάξει Ελλάδα αργούσαμε πιο πολύ,και προς μεγάλη έκπληξη στον προτζέκτορα βγαίνει η σελίδα της κατάληψης στο facebook!!Κάνω στον σύντροφο πάρτα και ετοιμάσου για τα επόμενα.Σκοπός αυτού ήταν να μας δείξουν ένα βίντεο που χουν ανεβάσει εκεί,αλλά κόλλαγε και αυτό είχε φανεί πολύ αστείο σε όλους,δεν ξέρω γιατί.
Προχωράμε λοιπόν και άρχισαν να απαριθμούν τα αιτήματα της κατάληψης,δίκαια όλα,αλλά έλεγαν μόνο για το ότι η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα,δεν ανέφεραν τη λέξη καπιταλισμός ούτε τίποτα από τα δικά μας τα πιασάρικα.
Και ξαφνικά μας δείχνουν την νέα πρόταση διαμαρτυρίας.Είχαν και αφίσσα.Η διαμαρτυρία ήταν ότι όλοι οι φοιτητές έπρεπε να κρεμάσουμε έξω από το παράθυρό μας μια μαύρη σακούλα!!Με έπιασε νευρικό γέλιο,αλλά τους έβλεπα όλους ενθουσιασμένους και σταμάτησα.Ο σύντροφος είχε αρχίσει κ έκανε μορφασμούς δυσανασχέτησης,δεν μιλούσε όμως.
Συνέχισαν να παρουσιάζουν τις νέες κινητοποιήσεις λέγοντας ότι 14 του μήνα θα χει μεγάλη πορεία.Λέω αυτά είναι,συνειδητοποιώ ότι θα χω γυρίσει Αθήνα και ο σύντροφος γυρνάει και μου λέει «15 έχουμε πορεία ΠΑΜΕ ρε!!»Κι εκεί που άρχισα να προσαρμόζομαι λέει ο ομιλητής ότι η πορεία θα ξεκινήσει φτιάχνοντας πριν ένα τείχος από κουτιά στην κεντρική πλατεία!!Πάλι δεν καταλαβαίνω το γιατί ο σύντροφος γυρνά ενθουσιασμένος και μου λέει «μαλάκα θα φτιάξουμε το δικό μας τείχος του Βερολίνου!»
Αμέσως μετά μας διάβασαν το γράμμα με τα αιτήματα που στείλαμε στον πρόεδρο της δημοκρατίας,όπου όλοι μετά χειροκροτούσαν ενθουσιασμένα.Όλη την ώρα βέβαια έλεγα του συντρόφου κάνε ρε παρέμβαση,αλλά δεν ήθελε να επέμβει σε αυτό το απολιτίκ περιβάλλον.
Και τέλος ρωτάνε προς το κοινό αν έχουν να προτείνουν κάποιον άλλον τρόπο διαμαρτυρίας.Πετάγεται ένα παλικάρι και λέει να βάλουμε σκουπίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.Ενθουσιασμένο το κοινό το κάνει δεκτό και ο σύντροφος γυρνάει και μου λέει «όταν τα κάναμε εμείς αυτά..»,λέω από μέσα μου τι εννοείς εμείς,αλλά όπως έχω ξαναπεί οι σύντροφοι εδώ βγάζουν όλα τα απωθημένα τους φλερτάροντας με το να γίνουν αιρετικοί..
Μετά από λίγο πήραμε τον δρόμο του γυρισμού μην ξέροντας τι να πρωτοσχολιάσουμε.Αρκεστήκαμε στο ότι για αυτούς εδώ όλο αυτό είναι κάτι,αλλά και πάλι σε πιάνει μια απόγνωση….Και δεν μπορεί να φύγει από το μυαλό μου το κεντρικό πολιτικό μήνυμα της κατάληψης «Όποιος κάνει την μεταρρύθμιση έιναι γουρούνι!!»……..
![IMG_0232[1]](http://alchimistis.files.wordpress.com/2011/07/img_02321.jpg?w=150&h=112 "IMG_0232[1]")
