Σήμερα ξεκινά να προβάλλεται η ζωή των βράχων της Αλίντας Δημητρίου.Όσοι μπορείτε πηγαίνετε να το δείτε οπωσδήποτε.Περιέχει γεγονότα της ελληνικής ιστορίας που ποτέ δεν μας διδάξανε στα σχολεία.Παίζεται:
ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER 
Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101) (ΜΕΤΡΟ Βικτώρια), 210-8215469, 2108222702.
Πεμ. – Τετ.: 18.10/ 20.20/ 22.30
Τρέιλερ:
Aκολουθεί συνέντευξη της Αλίντας Δημητρίου στον Παύλο Κάγιο για το καινούργιο της ντοκιμαντέρ “η ζωή στους βράχους”:
«Πάνω από όλα έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, δεν με πειράζει που δεν εντάχθηκα σε κυκλώματα κι έμεινα απ΄ έξω, σημασία έχει η αξιοπρέπεια», λέει με την μπάσα και στεντόρεια φωνή της η Αλίντα Δημητρίου. Μια γυναίκα με τέτοιο τσαγανό που σπάνια το συναντάς γύρω σου και που μετά το βραβείο Κοινού στο περσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και άλλες πέντε βραβεύσεις για το 20ό φιλμ της, τρέχει ακούραστη. Πρωτοστατεί στο κίνημα «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» (στο Αντι-Φεστιβάλ προβλήθηκε η τανία της «Η ζωή στους βράχους»).
Βιάζεται να σκηνοθετήσει τις «Γυναίκες στη χούντα» και «τις Γυναίκες στη Μακρόνησο» και αναρωτιέται, εκπέμποντας το φως της δύναμής της: «Θα προλάβω;» Τι έχει να πει σήμερα στον θεατή «Η ζωή στους βράχους»;
Την ιστορία που του έχουν αποκρύψει. Η ταινία αποκαλύπτει το βαρύ ιστορικό τραύμα που υπέστη η χώρα μας και που αποκρύβεται συστηματικά. Η προφορική ιστορία, που είναι μέρος της σύγχρονης ιστορικής έρευνας, στηρίζεται στις μαρτυρίες των αφανών και ανωνύμων. Εκείνων που τους ονομάζουμε «χωρίς φωνή» γιατί η επίσημη ιστορία επιδεικτικά τους αγνοεί. Όμως, πρόκειται για τις μαρτυρίες και τα βιώματα όλων αυτών που σήκωσαν το βάρος της ιστορίας και οι μαρτυρίες τους αποκαλύπτουν την ψυχική δύναμη η οποία τροφοδοτεί την ιστορική δυναμική. Η ταινία αρθρώνεται στις μαρτυρίες αυτών των ανθρώπων.
Το ντοκιμαντέρ (φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας, Αφροδίτη Νικολαΐδου) αναφέρεται στον Εμφύλιο, στις γυναίκες που πήγαν στο βουνό, στον Δημοκρατικό Στρατό, αλλά και στις εξορίες. Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας οργανώθηκαν οι παρακρατικοί, οι συνεργάτες των Γερμανών και άρχισε το κυνηγητό των αντιστασιακών. Από τις γυναίκες, άλλες πρόλαβαν και πήγαν στο βουνό και άλλες συνελήφθησαν. Όλες γιατί ήταν αντιστασιακές. Σε όσες από αυτές που συνέλαβαν, τα στρατοδικεία δεν μπόρεσαν να στοιχειοθετήσουν κατηγορία (σε ισόβια ή εκτέλεση), τις έστειλαν εξορία: Χίος- Τρίκερι- Μακρόνησος. Και στην ταινία, τριάντα τρεις γυναίκες καταθέτουν τη 
Γιατί πρέπει να μας απασχολεί και σήμερα ο εμφύλιος πόλεμος;
Η αποτίμηση του παρελθόντος είναι απαραίτητη, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον που να μας εκφράζει. Και μόνο η λέξη, η ονομασία «Εμφύλιος», αποκρύπτει την πολιτική και κοινωνική διάσταση των γεγονότων και συσκοτίζει τη βαθύτερη εικόνα της νεοελληνικής ιστορίας. Υπάρχει συσκότιση για τα γεγονότα της περιόδου αυτής- και τα οποία αγνοούνται παντελώς στη Δύση.
Τι έχουν να πουν στις σημερινές Ελληνίδες οι γυναίκες της ταινίας «Η ζωή στους βράχους»;
Μας ενισχύουν την αξιοπρέπεια που πρέπει να χαρακτηρίζει τους ελεύθερους ανθρώπους. Το ήθος, την πίστη και την αντοχή. Την ανιδιοτέλεια: όλες αυτές δεν ζήτησαν ποτέ τίποτα. Θα ήθελα όμως να τονίσω ότι και οι σημερινές γυναίκες, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, θα πολεμούσαμε στο πλάι των ανδρών με την ίδια γενναιότητα και αυτοθυσία και ας ξοδεύαμε τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας για τις αξίες που πιστεύαμε.
Τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν οι ηρωίδες της ταινίας σας, λένε πολλοί, ότι έχουν πεθάνει…
Αφήστε τους να λένε. Μακάριοι οι αγνοούντες τη δυναμική της ιστορίας. Μακάριοι οι συναινούντες. Συναίνεση σημαίνει συνενοχή και η συνενοχή οδηγεί σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Τα ιδανικά «των ηρωίδων μου» είναι ιδανικά με παγκόσμια εμβέλεια και μένουν άφθαρτα στην πορεία της ανθρωπότητας.
Πού βρίσκετε το κουράγιο και κάνετε ταινίες σε «προχωρημένη» ηλικία;
Εσύ πού βρίσκεις το κουράγιο να μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις; Ας το αντιπαρέλθουμε, γιατί θα οδηγηθούμε στον ρατσισμό των ηλικιών. Ο Ράσελ ήταν 94 χρονών όταν με τους μαθητές του πολεμούσε για την παγκόσμια ειρήνη. Το Κατινάκι, μία από τις μάρτυρες της ταινίας και 90 χρονών, ταξιδεύει μαζί με το Φόρουμ».
ΙΝFΟ
To ντοκιμαντέρ «Η ζωή στους βράχους» της Αλίντας Δημητρίου θα προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από τις 19 Νοεμβρίου.
«Σ΄ ένα βράδυ μέσα μάς ρήμαξαν…»
Ποια είναι η δική σας γνώμη για τον Εμφύλιο;
Όταν μιλάμε για Εμφύλιο- αν και ο όρος είναι λανθασμένος- πρέπει πρώτα να προσδιορίσουμε: ποιοι τον δημιούργησαν, τον ρόλο των συνεργατών των Γερμανών, ποιοι πήραν μέρος και γιατί, ποιοι υπέστησαν τις συνέπειες και σε ποια έκταση, τι καθόρισε αυτός ο πόλεμος στα χρόνια που ακολούθησαν, οι αντίπαλοι για ποιες αξίες αγωνίστηκαν, πολέμησαν; Μήπως αποκρύπτεται η πολιτική και η ταξική διάσταση των γεγονότων; Μια γυναίκα στην ταινία λέει «εμείς δεν θέλαμε αυτό τον πόλεμο, να φύγουμε από τα σπίτια μας… σ΄ ένα βράδυ μέσα μάς ρήμαξαν και χάσαμε τις φωτογραφίες μας, χάσαμε το παρελθόν μας».
Αυτοκριτική
Δεν πρέπει κάποτε όλες οι πλευρές να κάνουν την αυτοκριτική τους για τον Εμφύλιο;
Γι΄αυτό ακριβώς πρέπει να ερευνήσουμε και να αποτιμήσουμε ό,τι συνέβη. Με τι κριτήρια θα κοιτάξουμε μπροστά; Αυτό το «να κοιτάξουμε μπροστά»εμένα μου φαντάζει ύποπτο. Ποιοι είναι αυτοί που κόπτονται να φιμωθούν οι μαρτυρίες; Λαοί χωρίς μνήμη είναι λαοί χωρίς μέλλον. “
Αναδημοσίευση:www.tanea.gr
Από τα καλύτερα άρθρα που διάβασα για όλα αυτά που ακούμε για το τείχος και την αλλαγή του κόσμου που διατυμπανίζουν ότι συνέβη τότε:
“ΠΡΩΤΟΝ. Είναι από τη Φύση απαγορευτικό να διχοτομείς αδελφή από αδελφό και πατέρα από γιο. Γι΄ αυτό, εξαρχής θάνατος προαναγγελθείς. Και γι΄ αυτό με την πρώτη ελευθερία έκαναν τσιμέντο και τούβλα σκέτα αποκαΐδια. Δεύτερον. Εγώ προσωπικά, όταν ρωτούσα απλούς εργαζομένους, μια μονότονη απάντηση άκουγα: «Τότε ήταν καλύτερα». Οι κοινωνικές παροχές όνειρο απατηλό για τον δυτικό φτωχό. Γι΄ αυτό θυμώνω όταν τώρα βομβαρδίζουν το κοινό σαν να πρόκειται για το τέλος του πολέμου και την καταστροφή του ναζισμού. Ρε συνάδελφε, ούτε μισός δεν περνούσε καλύτερα με εκείνο το καθεστώς; Τρίτον. Η επέτειος, μια βολική προπαγάνδα για τους πολιτικούς που στα φανερά ή στα μουλωχτά έχουν ορθώσει αόρατα τείχη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Από Παλαιστίνη, Κύπρο, Αφγανιστάν μέχρι εκείνο ανάμεσα στα «σκουπίδια» της Αφρικής και τη Δύση. Εκατομμύρια λιμοκτονούν, πεθαίνουν χωρίς κανενός τ΄ αυτί να ιδρώνει από ντροπή. Γιατί; Μα φυσικά γιατί η Ιστορία γράφεται από τον νικητή!
Αναδημοσίευση:www.tanea.gr
Σήμερα(και χθες και αύριο) λένε στα παιδιά στα σχολεία ότι στις 28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε το όχι που είπε ο Μεταξάς στους Ιταλούς.Αν το ακούσει αυτό ένα παιδάκι θα κατανοήσει ότι ο Μεταξάς ήταν ένας μεγάλος ηγέτης.Που να ξέρει όμως ότι ο Μεταξάς ήταν ένας στυγνός φασίστας δικτάτορας σε μία από τις χειρότερες δικτατορίες που έζησε αυτή η χώρα.
Στο βιβλίο της ιστορίας της τρίτης Λυκείου ,που έκανα εγώ,έλεγε ότι ο Μεταξάς είπε το όχι μπορεί και παρά την θέληση του λόγω της πίεσης του λαού.Στην τρίτη Λυκείου όμως.Μέχρι τότε κανείς δεν άφηνε ούτε ένα υπονοούμενο για το τι ήταν ο Μεταξάς.
Και νευριάζω βλέποντας ότι γιορτάζουμε το όχι του Μεταξά.Γιορτάζουμε την μάχη των Ελλήνων στα ελληνοαλβανικά σύνορα,την μάχη ενάντια στον φασισμό,την αντίσταση των ανταρτών κατά τη διάρκεια της κατοχής,το όραμα του ελληνικού λαού για ελευθερία χωρίς κανέναν νταβατζή πάνω από το κεφάλι του(άσχετα αν δεν ήρθε ποτέ,ή δεν το άφησαν να έρθει ποτέ).
Διαβάζοντας το πρωί αυτό το άρθρο μου δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα νεύρα και έγραψα τα παραπάνω.Ελπίζω μια μέρα να ξεφύγουμε από τα φασιστικά κατάλοιπα των κυβερνήσεων του παρελθόντος.Μακάρι..άλλωστε το 40 και τα επόμενα χρόνια για τη μάχη ενάντια στον φασισμό πεθάναμε!!
