Είναι το συναίσθημα του να θες να κρυφτείς και να μην βλέπεις κανέναν.Ανασύνταξη δυνάμεων ή δεν πάτε στο διάολο όλοι και τα 2 επηρεάζουν το ίδιο την ψυχολογία το καθένα παλεύοντας να νικήσει το άλλο.
Ζούμε στην εποχή που η μπάλα έχει χαθεί και μεις παλεύουμε να αναπτυχθούμε αλλά πάνω από 3 πάσες δεν αλλάζουμε.Όχι γιατί δεν μπορούμε αλλά γιατί δεν θέλουμε όλοι να πασάρουμε στον διπλανό.Γιατί δεν μας ενδιαφέρει αν θα κερδίσει η ομάδα αλλά μόνο αν μας πάρουν μεταγραφή σε μεγαλύτερη.Για αυτό οι ταξιτζήδες καταστρέφουν τον τουρισμό,οι φαρμακοποιοί αφήνουν τους γέρους χωρίς φάρμακα,οι φοιτητές είναι πρόβατα και αλήτες και δεν έμεινε κανείς να φωνάξει για τον Μπρεχτ κι ο Πάσχος κυκλοφορεί ακόμα στον έξω κόσμο.
Και κλαίνε γιατί πέθανε ο Στηβ Τζομπς.Που δεν ήξερα ότι υπήρχε μέχρι που όταν ερχόμασταν Ιταλία τον Αύγουστο το φερε η κουβέντα και μου πε ένας συμφοιτητής ποιος είναι.Και να κλάψουμε γιατί όπως λένε ήταν κάποιος σημαντικός άνθρωπος για την εξέλιξη της τεχνολογίας.Που μπορεί να ήταν αλλα ποιας τεχνολογίας;Αυτής που μπορεί να χαρεί όποιος μπορεί να δώσει ένα μηνιάτικο για να ικανοποιήσει την πλασματική ανάγκη που του δημιούργησε αυτό το οικονομικό σύστημα.Και γιατί να νιάζει έναν εργαζόμενο το ότι πέθανε ένας πάμπλουτος διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες εταιρίες στυλοβάτες αυτού του συστήματος.Και του πανε του κόσμου να συγκινηθεί.
Και γω με την αποκατάσταση του Ζαχαριάδη.Γιατί έκανε απεργίες πείνας και αυτοκτόνησε γιατί ζητούσε αποκατάσταση.Γιατί ότι και να συνέβη τότε στα εσωτερικά του κόμματος πράκτορας των Άγγλων δεν ήταν.Και ο Άρης να αποκατασταθεί και ο Πλουμπίδης.Και δεν είναι αντιφατικό.Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε εκείνες τις εποχές με τους όρους και το περιβάλλον του σήμερα.Τότε υπήρχε πόλεμος και κυνηγητό την περίμενες από παντού.Είναι άστοχο και επιφανειακό να μην εξετάζουμε όλα αυτά με βάση τις κοινωνικές συνθήκες,τις πιέσεις ,το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα της εποχής και πώς επηρέαζαν όλα αυτά την κάθε προσωπικότητα και την κάθε συλλογικότητα.
Ώρες ώρες νιώθω παρείσακτος και δεν μπορώ να ενσωματωθώ σε αυτό που φτιάχνουν.Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο,συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι αριθμοί.
Όμως ότι κι αν γίνει θα επιμένουμε.Γιατί τουλάχιστον έχουμε ένα νόημα στη ζωή μας.Πιστεύουμε ακόμα οτί θα αλλάξουμε τον κόσμο.Δε βαριέσαι…
